Corona gekte werd corona pijn

Corona gekte werd corona pijn

Corona crisis

In maart schreef ik een tweetal artikelen over corona/ COVID-19. Het eerste artikel is inmiddels niet meer beschikbaar via de website, want de gebeurtenissen achterhaalden dit artikel. Hoe zit het dan met het andere artikel. Een artikel waarin ik melding maakte van corona gekte.

Weet je het nog? Begin maart 2020. Dat lijkt nu ver weg. Er is in de periode erna genoeg geschreven over corona. Ook door mij. Zo heb ik een aantal nepnieuws berichten naar het rijk der fabelen verwezen. Ook heb ik geschreven over hoe ons leven er uit zag. Hoe zit het met die corona gekte? Je weet wel, dat hamsteren. Of de manier waarop we omgaan met de beperkingen die ons zijn opgelegd?

Geschiedenis

15 maart 2019. Wat weet jij nog over deze dag? De dag is geschiedenis, maar het kan zijn dat je er weinig over kunt vertellen. Tenzij dit natuurlijk je verjaardag was. Dat is overigens zo voor mijn schoonmoeder. Ervan uitgaande dat niet iedereen mijn schoonmoeder kent, zijn het andere dingen die belangrijker waren op die dag in 2019. De kans is alleen groot dat je niet precies meer weet wat er op die dag gebeurde.

Na lang nadenken kom je uit op een verschrikkelijke gebeurtenis. Die vond plaats op 15 maart 2019 in de stad Christchurch (Nieuw-Zeeland). Daar kwamen 51 mensen om het leven door toedoen van een gevaarlijke gek. Een gevaarlijke gek met wapens. Hij was van mening dat moslims maar goed waren voor een ding: om te sterven. Een idiote gedachte natuurlijk!

Wanneer we andere gebeurtenissen in de geschiedenis gaan ontleden, dan kom ik uit op 15 maart 1939. Toen vielen Duitse troepen Praag binnen. Het zou het einde betekenen voor Tsjechoslowakije.  Het zou de opmaat zijn voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (strikt genomen brak deze uit op 1 september 1939, met de inval van de Duitse troepen in Polen).

Een ander dieptepunt op deze dag volgde negen jaar geleden. Toen braken protesten uit tegen de Syrische regering van president Assad. Deze protesten mondden uit in een burgeroorlog, die tot op de dag van vandaag voortduurt.

15 maart 2020

Dit alles was misschien niet meer bekend. Je weet wel wat er op 15 maart 2020 gebeurde. Nederland kwam tot stilstand. Scholen werden gesloten, net zoals kinderdagverblijven. Ook de horeca, sport- en fitnesclubs werden gesloten. Dit alles zou tot aan begin april moeten duren. Later werd dit bijgesteld. Er volgde nieuwe data. Toch weet je dit alles nog goed, want het heeft voor jou waarschijnlijk ook grote gevolgen gehad. Misschien ben je ouder of misschien ben je werkzaam in een beroepsgroep die nu niet meer aan het werk kan gaan.

Na weken van onzekerheid en gekte, waarvan hamsteren misschien wel het meest idiote was, volgde er een moment van pijn. Pijn, omdat je echt niet meer kon doen wat je wilde. De onzekerheid die dit met zich meebracht was groot. De financiële pijn was misschien nog wel groter.

Pijn

Zo werd de gekte ineens pijn. Dan heb ik het nog niet eens over de ziektegevallen, de overlijdens. Dat is een pijn van een hele andere orde. Juist daarom vond ik het de afgelopen maanden soms moeilijk om te zien dat sommige landgenoten de adviezen die gegeven werden door experts negeerden. Wat zou er nou echt kunnen gebeuren?

We leven in een veranderde samenleving. Een ziekte heeft grote gevolgen gehad. Op zoveel vlakken is ons leven anders geworden. Na 11 mei gaan de scholen in Nederland weer open. Zal dat dingen gaan veranderen? Ik denk het niet. We zijn nog altijd gebonden aan de dringende adviezen. Adviezen die je niet zomaar kunt negeren, omdat je zelf van mening bent dat het allemaal wel mee zal vallen.

Wanneer je ziek wordt, hoef je niet te belanden op de IC. Dat geldt misschien ook niet voor de mensen in je directe omgeving, die je met het virus kunt besmetten. Inmiddels weten we veel over de ziekte. Bijvoorbeeld dat de besmetting van mens op mens al plaats kan vinden zonder dat er symptomen waargenomen zijn. Stel je nu eens voor dat je iemand uit een kwetsbare groep dan besmet? Die kans bestaat. Weet jij veel wie je allemaal op een dag ziet? Natuurlijk, dat weet je. Maar weet je ook hoe groot de kans is dat je iemand treft uit die kwetsbare groep?

Die kwetsbare groep bestaat niet alleen uit mensen van een bepaalde leeftijd. De groep met mensen die kwetsbaar zijn is groter dan dat. Sterker nog, de IC-bedden worden ook ingenomen door mensen met een goede gezondheid. Mensen die totdat ze ziek werden eigenlijk nooit echt klachten hadden.

Zwaar

Het is moeilijk om te beseffen dat je in een vrij land woont, maar niet alle vrijheden beschikbaar zijn. Dat je gebonden bent aan huis en het moet doen met de mensen om je heen. Of juist zonder de mensen om je heen. Dat is ook een keerzijde. Het niet hebben van een gezin. Dan volgt zonder twijfel dat moment waarop je beseft dat je even niemand hebt om op terug te vallen. Je kunt niet even snel een bezoekje plannen. Dat is moeilijk, dat is zwaar.

Het liefst zou ik mooie woorden hebben die je zouden kunnen troosten. Over dat alles weer goed zal komen. Gezien de wetenschappelijke inspanningen zal het waarschijnlijk ook goed gaan komen. Of dat voor jou zal zijn, dat weet ik niet. Zelfs weet ik niet of het voor mij goed zal komen. Dat onzekere gevoel is er een dat je liever vandaag dan morgen kwijt wilt raken.

Gooi alles maar open. Gewoon de horeca weer openen, de musea hun deuren laten openen, pretparken weer in staat stellen om bezoekers te ontvangen. Zodat we allemaal niet meer beperkt hoeven te zijn. Mocht dat gebeuren, wat dan? Er is geen vaccin. Met man en macht doen artsen en verplegend personeel er alles aan om zij die in het ziekenhuis terechtgekomen zijn te behoeden voor het meest verschrikkelijke. Dat is het. Verschrikkelijk.

Alles openen of opstarten is geen optie. Helaas. Dit zal alleen maar leiden tot nog meer besmettingen. Dat gaat nu eenmaal zo. Wanneer mensen dicht bij elkaar komen, bestaat de kans dat ze er ziek van kunnen worden. Dat heeft de geschiedenis van dit virus – hoe kort deze ook is – ons inmiddels geleerd.

Gaan we vol voor de optie van groepsimmuniteit, is dat een optie? Dan komt het neer op de sterksten die het gaan overleven. Dan is het een geval van jammer of pech voor iedereen die niet sterk genoeg is. Het zal maar je moeder, vader, zus, broer of een ander familielid zijn. Wat dacht je van je vrienden? Misschien zijn zij niet sterk genoeg. Die kans is aanwezig. De kans is ook aanwezig dat je zelf niet sterk genoeg bent.

Duivelse dillema’s

De corona gekte werd corona pijn met duivelse dillema’s. Daarmee word je zelf misschien niet in de eerste plaats geconfronteerd. Dat zijn dan anderen. De beslissingsmakers. Mensen die het land besturen of zij die aan het werk zijn in ziekenhuizen. Een beslissing kan grote gevolgen hebben.

De economische pijn mag ik ook niet vergeten. Laten we die vooral niet vergeten. Hardwerkende ondernemers die hun bedrijf op de rand van de afgrond terecht zien komen. Zij hebben geen mogelijkheden om te kiezen voor een nieuw businessmodel. Niet iedereen kan zomaar overstappen naar nieuwe producten, diensten of zelfs maar een nieuwe manier van het leveren van deze producten of diensten. Ze zijn er wel en dat is een hele prestatie geweest. Niet iedereen is in staat om dit te doen. Hoe graag men dit ook wil.

Ook komt niet ieder bedrijf in aanmerking voor de steun vanuit de overheid. Denk bijvoorbeeld aan de ondernemer die net is gestart. Of wat dacht je van het bedrijf dat niet vanuit een bedrijfspand gerund wordt, maar vanuit een woning? Wanneer je aan deze voorbeelden denkt, is het bijzonder moeilijk te begrijpen dat grote bedrijven – die eerder wel een enorme winst gemaakt hebben – aankloppen bij de overheid. Waar is die winst gebleven, vraag je dan af. Ook dat zijn dillema’s.

Wat wel een goed idee zou zijn, voor bepaalde sectoren binnen onze economie, om voorwaarden te scheppen die steun mogelijk maakt. Denk eens aan de bedrijven die best meer zouden kunnen doen om groener te opereren.

Zoon

Dichterbij huis denk ik aan de kinderen die zo graag naar school willen gaan, maar dit tot aan 11 mei niet mogen. Ook ik heb er twee rondlopen die heel graag willen. Een ervan, mijn zoon, heeft in de straat niemand om mee te spelen. Hij heeft het de afgelopen weken erg zwaar gehad. De onzekerheid van de eerste dagen na de sluiting van de scholen zorgden voor veel stress. Het duurde erg lang voordat het onderwijs op afstand tot stand kwam. Er is de afgelopen tijd veel geschreven over de onzichtbare leerlingen. Ik heb weinig tot niets gelezen over de leerlingen die niet onzichtbaar wilden zijn, maar dit wel werden door het ontbreken van lesstof of hulpmiddelen.

Voor mijn dochter was alles goed geregeld. Juist daarom was het voor mijn zoon soms moeilijk om allemaal aan te moeten zien. Logisch. Ook hij wilde dat. Dat kreeg hij alleen pas veel later. Gelukkig hebben we zelf veel opgevangen en werden we in sommige gevallen echte leraren. Anders dan alleen maar de begeleiders tijdens het uitvoeren van opdrachten en huiswerk. Dat was dan ook de eerste gedachte achter de fotoserie die ik zeven dagen na de sluiting van de scholen begon.

Een ander doel van de fotoserie was om er mensen op een positieve manier mee te raken. Om een stukje zon te geven in deze moeilijke tijden, zonder de ziekte of ziektegevallen belachelijk te maken. Zo werd een idee voor een meer medische les nooit uitgevoerd. Dat lag net iets te gevoelig. Voor de rest is het een soort uitvergroting en een knipoog. Om de periode waarin de scholen gesloten zijn te voorzien van een dagelijkse knipoog.

Humor kan soms iets zijn dat je laat volhouden. De foto’s moeten iedere dag humor bevatten, zodat de kijker of kijkers even niet hoeft te denken aan alles wat nog gedaan moet worden. Dat is ook een belangrijke gedachte achter de fotoserie. Bovendien, dan ben ik heel erg egoïstisch, is het ook een stukje reclame voor mij als fotograaf. Toch is dat veel minder belangrijk. Het is een bijzaak. En waarom zou ik dat niet mogen doen? Ik zei geen enkele reden om het niet te doen.

Sterkte, kracht en wijsheid

Tot aan 11 mei wachten we rustig af wat er allemaal besloten gaat worden over de scholen. Daarna volgen we – net zoals jij dit ongetwijfeld doet – de rest van de ontwikkelingen af. Ergens weet ik al wel dat het een lang “verhaal” zal zijn. Eentje waarin corona gekte omslaat naar pijn. Hoe graag ik je ook geen pijn toewens, moet ik wel realistisch zijn. Het zal op sommige momenten pijn doen of pijnlijk zijn. Daarmee kan ik je niets anders wensen dan sterkte, kracht en wijsheid.


Lees ook…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.