Dat waren honderd foto’s…

Dat waren honderd foto’s…

Corona crisis

Toen ik een simpele foto plaatste van mijn zoon en zijn BMX-fiets, had ik nog niet het idee dat een fotoserie van honderd foto’s zou volgen. Iedere dag stond even in het teken van de foto.

“Heb je al een idee voor een foto?” Het was een vraag die mijn wederhelft met enige regelmaat stelde. Ze moest er op haar Microsoft Team omgeving ook een plaatsen. Zodat haar collega’s konden zien hoe het thuisonderwijs of het thuiswerken verliep. Met een knipoog, dat wel.

Met ingang van 1 juli is er in Nederland veel meer mogelijk. Of dit een verstandige keuze zal zijn, dat zien we over een paar weken. COVID-19 is nog niet voorzien van een vaccin. Er is nog geen medicijn dat alles op kan lossen. Toch zijn de cijfers genoeg reden om de intelligente lockdown – waar we in terechtkwamen in maart van dit jaar – langzaamaan los te laten.

Ineens kwam ons leven in maart tot stilstand. Niet alleen het leven van ons. Met ons waren er veel ouders die hun kinderen ineens thuisonderwijs moesten geven. De fotoserie waarmee ik in maart begon was niet bedoeld om te laten zien hoe wij thuisonderwijs gaven. Nee, het was het absurd maken van een situatie, zonder daarmee een protest te zijn op de nieuw ontstane situatie. De nieuw ontstane situatie was noodzakelijk, wilden we in ons land niet nog meer besmettingen krijgen.

Het eerste deel was dus gericht op thuisonderwijs 2.0 of de extra vakken. In ieder geval was het bedoeld om in een moeilijke periode iets te kunnen geven. Een glimlach, een lach een goed gevoel. Nadat de kinderen weer naar school gingen werd het tijd om de aandacht te richten op het thuiswerken.

Thuiswerken. Mijn wederhelft doet het nog steeds. Zelf zou ik ook thuis moeten werken, maar de opdrachten zijn sinds maart zeer schaars. Om toch iets te doen met mijn creativiteit, een voortdurende bron voor al mijn werkzaamheden, was het goed om te werken aan een serie foto’s. Met de honderdste foto kwam een einde aan de reeks. Op 1 juli om precies te zijn. De dag waarop weer meer mocht dan enkele weken geleden.

Wat nu zal volgen, dat weet ik niet. Een zwart gat? Een leegte? Ik denk na over mogelijkheden. Dingen die ik nu kan doen. Waarop leg ik de focus nu? Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Goede ideeën (en opdrachten) zijn altijd welkom trouwens.

Of het allemaal echt was? Niet in alle gevallen hoor. Wel is het zo dat de foto’s die onderdeel vormen van de reeks allemaal echte beelden bevatten. Geen Photoshop, geen knippen en plakken. De tafel is echt te vinden in onze woonkamer. Al weet ik niet hoe lang deze nog mee zal gaan.

Voor de kinderen was het soms ook een feestje. Soms, want niet iedere dag hadden ze er even veel zin in. Op die dagen zei ik tegen ze dat mensen om gevraagd hadden naar waar zij precies waren. Dat was op de momenten waarop ze op de foto’s ontbraken.

Dat waren honderd foto’s…
De honderdste foto.

Over de foto

De hoofdrolspelers: Hinke, Thisbe (dochter), Dante (zoon) en Harm (ik, in de kist (mocht dat nog niet duidelijk zijn)).

Aangezien ik normaal gesproken weinig vertel bij een foto, is het nu een goed moment om hiervan af te wijken.

De Tardis is het vervoersmiddel van Doctor Who. Doctor Who is een sciencefiction serie uitgezonden door BBC (sinds de jaren zestig van de vorige eeuw en met een onderbreking tussen 1989 en 2005). De Tardis stelt de Doctor in staat om te reizen in de tijd. Hierbij wordt hij geholpen door vele bekende metgezellen.

De kist is geen Tardis, maar dat is mij wel wijsgemaakt. Het dichtklappen van de kist met mij erin en deze te versturen naar Antarctica is een symbolische handeling; het markeert het einde van de fotoserie.

Het einde?

Dacht je nu, omdat je me gevolgd hebt via social media (Instagram, Facebook, Twitter) dat hiermee een einde komt aan wat ik doe op social media, dan heb je het mis. De Goede Huisvader is er sinds 2014 en ik ga hiermee nog gewoon door. De komende tijd wil ik meer recensies gaan schrijven over dingen waar jij ook wat aan hebt. Dat deed ik eerder voor wat betreft vegetarische en veganistische burgers. Misschien dat ik daarmee doorga. Misschien dat ik ineens kies voor heel andere dingen. Schoonmaakdoekjes bijvoorbeeld. Je weet maar nooit. Heb jij als maker of bedrijf een product dat je graag in de spotlights wilt plaatsen? Neem eens contact met me op!

2 thoughts on “Dat waren honderd foto’s…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.