De 'halve' lockdown

De ‘halve’ lockdown

Corona crisis

We zijn inmiddels twee weken verder in een situatie die je nog het beste mag omschrijven als een ‘halve lockdown.’ De afgelopen tijd heb ik weinig gedaan voor De Goede Huisvader. Even leek het erop dat ik mezelf een lockdown opgelegd had tijdens deze lockdown. Ik weet niet hoe het bij jou gaat, maar het is een aparte situatie zo.

Laat ik het geen ‘intelligente lockdown’ noemen, want die hebben we eerder dit jaar gehad. Daarom noem ik het maar een ‘halve’ lockdown. Natuurlijk zijn er veel dingen die niet (meer) kunnen. Er staan ook nog tal van zaken tegenover die wel kunnen.

Volgens de een is het allemaal niet streng genoeg, terwijl de ander van mening is dat het allemaal veel te streng is. Vraag je het mij, dan denk ik dat ons nog wel wat te wachten staat. De cijfers zijn helaas niet echt hoopvol te noemen.

Waar was de inspiratie voor het plaatsen van allerlei foto’s die ik normaal gesproken zou plaatsen? Ik weet het niet. De inspiratie was er niet. Nog steeds niet eigenlijk. Of dit te maken heeft met de situatie of met het idee dat ik er gewoon geen zin in heb, daar ben ik nog niet helemaal achter. Waar ik wel achter ben dat is dat ik me wel steeds meer begin te storen aan hoeveel beter sommige mensen het allemaal weten. Of liever, denken te weten.

Ja, je hebt gelijk. Vreselijk gelijk. Zo goed? Dat is wat je graag wilt horen. Tegenstand accepteren we niet. Daar lijkt het allemaal om te gaan. De een gilt nog harder dan de ander. Er zijn momenten dat ik ook graag wil gillen. Dat gillen zou ik kunnen doen in de vorm van blogs die ik via deze website deel. Ik doe het even niet. Wil dit zeggen dat ik aan censuur doe? Eigenlijk niet.

De afgelopen tijd ben ik erachter gekomen dat ik ook veel niet kan doen. Als fotograaf zie ik weinig mogelijkheden om anderen te helpen met het maken van foto’s. Wie zit erop te wachten? Tot op heden weinig mensen. Daarom richtte ik mijn pijlen op een ander project.

Dit project stopte ik in 2018 wegens een te volle agenda. Inmiddels is de agenda weer leeg en werd het tijd om het project nieuw leven in te blazen. Dan doel ik op mijn poëzieproject. Een project in het Engels. Maar geen zorgen, er moet ook weer een Nederlandstalig poëzieproject aankomen.

Het was interessant om te lezen wat ik tussen 2016 en 2018 schreef. Omdat ik er niet tevreden mee was, werd het tijd om de honderden artikelen na te lopen en waar nodig aan te passen. Langzaamaan komt daar het einde wel van in zicht.

Waar ik het precies over heb? The Ministry of Poetic Affairs! Kijk maar eens op deze website. Ik verwacht overigens niet dat ik er rijk mee ga worden. Dat is ook helemaal de bedoeling niet. In een tijd waarin ik niet kan doen wat ik zou willen doen, doe ik wat ik kan doen. Iets dat misschien meer mensen zouden kunnen overwegen.

Nee, het is niet leuk of normaal dat je niet kunt doen wat je zou willen doen. Of dat je niet dat kunt doen wat je rekeningen zal betalen. Ik weet heus wel dat het zwaar is. Het is een schrikbeeld voor veel bedrijven en zelfstandig ondernemers. In deze ‘halve’ lockdown is het moeilijk je hoofd boven water te houden. Ik zou willen dat ik precies de juiste woorden kon vinden. Het is niet gelukt, zelfs niet na de bijna zeshonderd woorden hiervoor.

Misschien dat het later weer gaat lukken, om die woorden te vinden. Misschien. Wie zal het zeggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.