De planning van mijn dochter

De planning van mijn dochter

Mijn dochter heeft een aparte aanpak als het om plannen gaat. In sommige gevallen is er sprake van moedwillig vertragen en in andere gevallen is het haar dromerigheid die de planning soms wat apart laat verlopen. Dan is er nog de overtuiging die de basis vormt van een vreemdsoortige planning.

Afgelopen week was het tijd voor een eerste spreekbeurt op school. Eerder al moest ze vertellen over haar favoriete boek. Ook nu was er weer het optimisme, waarmee ze ons duidelijk maakte dit wel “even” te gaan doen. In plaats van samen te oefenen, koos ze ervoor om zelf te gaan oefenen. Daar is natuurlijk niets mis mee. Dat is wel het geval wanneer andere dingen tijdens dit oefenen ineens prioriteit krijgen. Bijvoorbeeld het schrijven van haar eigen naam. Daar is natuurlijk niets mis mee. Behalve wanneer ze dat op haar slaapkamerdeur doet. De spreekbeurt oefende ze volgens eigen zeggen in bed. Niet de meest logische plaats, lijkt mij.

Dit was overigens niet de eerste keer dat ze in bed oefende. Haar boekbespreking ontstond ook in bed. Al was het lastig te bepalen hoe intensief ze daarmee bezig was. Het tekenen leek belangrijker. Die keer was het overigens niet de deur van de slaapkamer, maar vond ze het nodig om haar eigen handen en gezicht zwart in te kleuren. Zwart, met een merkstift overigens. Voor ons een leermoment, dat scheerschuim in dit geval echt wonderen doet.

” Oefenen” voor haar boekbespreking…

Een ander leermoment voor ons als ouders was de manier waarop zij dingen plande. Omdat ze dagen van tevoren echt niet wilde oefenen en zeker weten wist waarover ze het ging hebben, vroegen wij haar om bewijs te leveren.

De spreekbeurt die ze moest houden was nogal een uitdaging. Het onderwerp moest gaan over huisdieren. We hebben geen huisdieren meer: de vogel blies op een ochtend zijn laatste adem uit (net voordat we uit huis vertrokken overigens en we konden de kinderen nog net op tijd afleiden). De vissen gingen een voor een dood. Zoonlief had het zwaarder met het overlijden van de vogel dan met de vissen. Voor mijn dochter was het juist omgekeerd. Dat keerde ook terug in de spreekbeurt. Althans, vooral in de eerste versie die ze ons presenteerde. Die duurde niet langer dan ongeveer anderhalve minuut.

De eerste versie ging vooral over de leuke dingen die ze deed met de vissen. Al betwijfel ik of de vissen het ooit door hebben gehad. Zo liet ze ons weten regelmatig verstoppertje te spelen met haar vissen. Ze wist nog alle namen van de vissen te benoemen. Uiteindelijk bleken het vooral namen te zijn die ze zelfverzonnen hadden. Zo vertelde ze dat we per ongeluk de vis met de naam Sterretje weggegooid hadden…

Net zoals met haar boekbespreking besloten we in te grijpen. De boekbespreking werd daags voordat het zover was nog even goed doorgenomen. Dit gebeurde ook met de spreekbeurt. We hadden ons al voorbereid, door vissenvoer te kopen. De kinderen waren van mening dat we – omdat we toch in het tuincentrum waren – meteen ook maar even nieuwe vissen konden kopen. Of een vogel.

Er volgden nog drie versies alvorens dochterlief zelf aangaf helemaal tevreden te zijn met het resultaat. Eigenlijk was het oefenen niet echt nodig, want ze was van mening dat alles toch wel goed zou gaan.

Juist die instelling – een soort über positivisme – zorgt bij mij nog wel eens voor de nodige gedachten. Natuurlijk is het prima wanneer een kind een bepaald geloof in zichzelf heeft. We zien het omgekeerde met onze zoon: te weinig vertrouwen in zichzelf. Dochterlief grossiert in zelfvertrouwen op bepaalde momenten. Vraag ik ernaar of vraag ik door, dan krijg ik meestal een reactie die bestaat uit zuchten en een antwoord dat duidelijk ontsproten is aan irritatie.

We hebben voor dit moment alleen de ruwe – oefen- versie. Dochterlief liet nog wel weten, na afloop, dat het “Dus echt wel” goed is gegaan. Laten we hopen dat het plannen van dit soort dingen nu voortaan ook eens wat minder apart zal verlopen…

Volgen
Samenvatting
De planning van mijn dochter
Titel
De planning van mijn dochter
Beschrijving
Een blog geschreven naar aanleiding van een spreekbeurt.
Auteur
Gepubliceerd door
De Goede Huisvader

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: