Station Reichenbach im Kandertal

Een hopeloos stationnetje

Gedachten

Deze blog gaat over iets waarover ik nog niet eerder geschreven heb. Toch ben ik er de laatste tijd veel mee bezig. Hoewel er genoeg anderen zijn die over modelspoorbouw schrijven (bloggen), ga ik het ook even doen. Dit keer aandacht voor een hopeloos stationnetje en herinneringen aan Zwitserland.


Deze blog gaat over iets waarover ik normaal gesproken weinig schrijf. Er zijn genoeg anderen die bloggen over modelspoorbouw. Dit keer maak ik een uitzondering. Vanwege de herinneringen. Herinneringen aan Zwitserland.

Iedere zomervakantie naar Zwitserland. Het favoriete land van mijn vader, waar hij zelfs ook een tijdje gewoond heeft. De vakanties brachten we voornamelijk door in het kanton Wallis. Heel soms in Berner Oberland. De herinneringen zijn soms moeilijk terug te halen, omdat het allemaal zo lang geleden is. Het waren mooie vakanties.

De vakanties zijn zeker een bron van inspiratie geweest voor wat ik aan het maken ben. Het was een lang gekoesterde wens om weer te beginnen aan modelspoorbouw. Een treinbaan dus eigenlijk. Dit deed ik eerder al met een oude treinbaan van mijn vader (Märklin, H0). Omdat we minder ruimte hebben, koos ik ervoor om te beginnen aan Fleischmann Piccolo. Dit is N-spoor. Een stuk kleiner dan H0. Er valt ongetwijfeld wat op te merken op mijn keuze (Fleischmann). Daar ga ik het verder niet over hebben.

Wat mijn doel was om een denkbeeldig landschap te maken, geïnspireerd op de herinneringen uit mijn jeugd. Voordat het zover was, moest ik er goed over nadenken. Wilde ik dit echt gaan doen? Het zou best veel tijd in beslag kunnen nemen. Kort voordat de inmiddels welbekende Corona Crisis uitbrak, besloot ik te beginnen aan een nieuw avontuur. Nu we aan huis gekluisterd zitten, gaat alles wat sneller dan dat ik had gedacht. Het landschap krijgt meer en meer vorm.

Maar hoe zit dat dan met het station (of stationnetje) dat ik in de titel beschreef. Dit was een exemplaar dat al in elkaar gezet was. Niet echt op de meest zorgvuldige manier. Daarom dus een hopeloos stationnetje. Het ving mijn aandacht in de modelbouw winkel. De prijs was laag, dus ik besloot het mee te nemen. Misschien zou het kunnen dienen als tweede station.
Nadat mijn baanplan definitief geworden was, schoof ik het station aan de kant. Ik had ruimte voor slechts een station. Dit station had me maar € 1,50 gekost. De staat van het station deed me besluiten om er niets mee te doen. Tot vanavond.

Inspiratie kun je op de meest vreemde plaatsen op doen. Bijvoorbeeld door het kijken naar YouTube filmpjes. Er bestaat een kans dat ik in een van de treinwagons zit die je in dit filmpje voorbij ziet komen. Of in dit filmpje. De kans is natuurlijk erg klein. De gedachte dat het zou kunnen is best leuk.

We reisden na het overlijden van mijn vader (1987) met de nachttrein naar Zwitserland. Voor het vervoer in Zwitserland maakten we gebruik van regionale treinen en de bekende gele Postbus. Je kent ze misschien wel, die gele bussen met die heerlijke claxon. Wil je weten hoe dat klinkt, bekijk dan even dit korte filmpje.

Reichenbach im Kandertal

Het station van Reichenbach im Kandertal, want daar gaat het om, is een station waar ik in mijn jeugd best vaak langsgekomen ben. Nu is deze versie er een die echt omschreven kan worden als een hopeloos stationnetje. De manier waarop het in elkaar is gezet mag je omschrijven als hopeloos. Het is niet eens het mooiste station van Zwitserland. Volgens sommigen is het mooiste station dat van Jungfraujoch. Dat is een van de hoogste stations ter wereld, maar of het ook mooi is? Natuurlijk, het is imposant die rit ernaartoe. Maar je stapt eigenlijk uit in een berg.

Kijkend naar architectuur, dan valt Jungfraujoch aan de buitenkant voor mij af. Misschien is niet iedereen het hiermee eens. Je kunt de vraag stellen welk stationsgebouw in Zwitserland dan het mooiste is. Is dat het station van Zurich? Beiden imposante gebouwen. Heel erg mooi. Of is het dat kleine stationnetje misschien van Lauterbrunnen? Misschien Grindelwald?


Brig

Je merkt het, de keuze is enorm groot. Wanneer ik kijk naar een station waar ik in de jaren tachtig en negentig veel geweest ben, Brig, dan is dit voor mij een speciale plek. Een plek vol herinneringen. Maakt dit het stationsgebouw mooier dan alle andere gebouwen? Eigenlijk niet. Ik vind het lastig om een station er tussen uit te pakken en aan te wijzen als het mooiste.
Waar ik me nog steeds over verbaas is dat er op het stationsplein nog meer spoorlijnen te vinden zijn. Dat heeft alles te maken met de geschiedenis. Het stationsgebouw werd opgeleverd in 1906 als onderdeel van de verbinding tussen Zwitserland en Italië via de Simplonpas. Op het stationsplein ligt een ander soort spoorlijn. Dat is de zogeheten meterspoorverbinding. Deze treinen brengen je onder andere naar Disentis en Zermatt.


Terug naar dat stationnetje dat ik kocht. Het deed me op de een of andere manier een beetje denken aan een klein deel van station Brig. Daarom nam ik het mee. Misschien ook omdat ik af en toe geloof in hopeloze gevallen. Dat er vast nog wel iets van te maken valt. Tijd zal dat leren, want naast mijn spoorbaan zal ik me gaan inzetten om dit station te gaan restaureren. Zodat het gewoon weer een mooi stationnetje zal worden.

Wanneer ik de foto’s bekijk van het echte station Reichenbach im Kandertal dan valt op dat ook dit station wel wat liefde zou mogen verdienen. Misschien een leuk kleurtje op de muren?
.


Wat heb ik tot nu toe gedaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.