Elf jaar

Elf jaar

Gedachten Opvoeden

Het is zaterdagavond 14 december en ik tel af tot twaalf uur. In de laatste uren is het tijd om te denken aan zoveel dingen. Ongetwijfeld ga ik zoveel dingen vergeten. Dit zijn de momenten waarop het schrijven voor mij als schrijver moeilijk is.

Schrijven is voor mij net zo natuurlijk als… Als wat eigenlijk? Misschien komt fotograferen het dichtst in de buurt. Schrijven voor mij is het verwoorden van een bepaalde gemoedstoestand. Maar wat te doen op deze veertiende dag van december? Het onvermijdelijke komt eraan. De klok tikt verder en met iedere seconde, komt dat moment dichterbij.
Elf jaar geleden keek ik met enige zorg naar mijn wederhelft. Toen was ze nog in dienst als onderzoeker van een universitair ziekenhuis. Ze was toen “bezig” met Development and validation of an ELISA-BASED assay to measure the mTOR activity in renal allograft patients. Zelf was ik in hetzelfde ziekenhuis werkzaam als senior functioneel beheerder. Op 14 december waren we “ineens” bezig met heel andere zaken. Weeën en de tijd ertussen om precies te zijn. Bijna een week na de geplande datum zag het er naar uit dat het zou gaan plaatsvinden. We zouden voor het eerst ouders worden. Terwijl mijn wederhelft haar weeën weg aan het puffen was, dacht ik na over de toekomst. Ik zou vader worden. Vader. Ik. De vraag voor mij was hoe ik dat eigenlijk moest doen. Wat wist ik nu eigenlijk van baby’s en kleine kinderen? Nee, het was geen kwestie van spijt. Het voelde goed, zoals het zou moeten voelen. Alleen was er dat stemmetje dat mij voortdurend vragen stelde. Wat nu wanneer het niet goed zou gaan? Wanneer wist je dat het niet goed zou gaan? Kon ik dit wel? Wanneer wist ik dat ik het zou kunnen? Kortom, vragen, vragen en nog eens … Weer een wee.
Samen brachten we de tijd door, totdat mijn schoonmoeder arriveerde. We hadden gedrieën afgesproken dat zij erbij zou zijn. Dat voelde volstrekt normaal. Dat is hoe wij het wilden. En belangrijker: dat is hoe het zou gaan.
Een verloskundige kwam langs. Ze stelde vast dat het nog niet ging gebeuren. Midden in de nacht vertrokken we op aanraden van diezelfde verloskundige naar het ziekenhuis. Maar ook toen ging het nog niet gebeuren. Het werd een kwestie van wachten. Uiteindelijk zou de bevalling meer dan dertig uur duren. Een prestatie van formaat. Met als resultaat een zoon. Een zoon, die direct aan de beademing moest om ervoor te zorgen dat er niets mis zou gaan.
We hadden een zoon. Dat voelde nog niet zo. Zo kon ik dagen later nog steeds die idiote gedachte hebben dat binnenkort de ‘echte’ vader en moeder hem zouden ophalen. Maar nee, dat gebeurde niet. Dit was ons kind. Ons wonder. Als een emotioneel wrak – bij iedere gebeurtenis werd ik bevangen door emoties – sleet ik mijn dagen. Iedere keer wanneer ik keek naar dit kleine, hulpeloze mannetje dacht ik: “Het is ongelofelijk.”
Het voert te ver om in detail alle opvolgende jaren te beschrijven. Laat ik het erop houden dat er fijne en minder fijne momenten volgden. Momenten die bepalend waren voor het opgroeien van zoonlief. Door niet ieder detail te benoemen, vlieg je door de jaren heen en dat is nu net wat er gebeurde. Het cliché Het voelde als gisteren is dus echt geen cliché. Het is de waarheid. Het voelt als gisteren dat ik hem bekeek en er zoveel gedachten om aandacht vroegen. Misschien ben ik die sentimentele idioot die het zo voelt. Het voelt als de dag van gisteren, dat ik hem zachtjes zei dat ik het geweldig vond. Geweldig dat hij er was. Geweldig dat hij groeide en groeide. Maar ook dat moment dat ik hem – toen ik alleen was – beloofde om hem te beschermen en lief te hebben. Dat heb ik gedaan en ik sta er nog steeds achter.
Goed, als een soort-van-emotionele-sok sleet ik de eerste dagen, misschien zelfs maanden, na de geboorte van mijn zoon. Geloof mij maar, dat deed ik ook na de geboorte van mijn dochter (2011). Deze soort-van-emotionele-sok kreeg het uiteindelijk op iedere veertiende en vijftiende dag van december soms een beetje moeilijk. De veertiende dag omdat ik wist wat er komen ging. Op de vijftiende omdat ik wist dat het gekomen was. Een ‘nieuw’ jaar. Weer een nieuwe leeftijd. Eentje om aan te wennen. Nu is dat elf. Zoveel meer dan een getal.
Elf jaar. Het is een getal met betekenis voor mij. Ik was ooit elf jaar oud. Dat was in 1987. In dat jaar zou Michail Gorbatsjov de basis leggen voor glasnost (openheid) en perestrojka (staatkundige- en economische hervormingen) in de Sovjet-Unie. De Nederlandse film De Aanslag won als eerste Nederlandse film een Oscar. 193 mensen kwamen om tijdens de ramp met de Herald of Free Enterprise. IBM bracht de PS/2 uit (volgens mij de beste Pc die ooit is uitgebracht). “Hold me now” van Johnny Logan was de winnaar van het Eurovisiesongfestival van dat jaar. Dankzij een doelpunt in de 21ste minuut won Ajax de Europacup voor Bekerwinnaars.
Maar 1987 was ook het jaar van leven en dood. De geboorte van de vijf miljardste wereldburger was een feit. Dit was een baby uit Joegoslavië. Maar het kon zomaar een baby zijn die geboren was in Japan of Gambia. Perez de Cuellar (secretatis-generaal van de Verenigde Naties) besloot dat het die ene Joegoslavische baby moest zijn. Met een pennenstreek. Een andere pennenstreek was vermoedelijk ook onderdeel van een overlijdensakte. Volgens mij ging dat toen nog met de hand. Die pennenstreek beëindigde op formele manier het leven van mijn vader. Dat was op 2 oktober 1987. Een gebeurtenis die grote impact had op mijn jeugd. Ik was elf. Wanneer ik dit alles publiceer via de website van De Goede Huisvader is hij net elf geworden. Officieel moeten we nog even wachten tot aan zeven over half zeven. Je viert je verjaardag op de dag dat je het levenslicht zag. Vandaag is hij elf jaar geworden.
Elf jaar. Ze vlogen voorbij. Net zo goed als dat ze destijds voor mij voorbijgevlogen zijn. Tot dat moment dat er zoveel veranderde. Tot het moment waarop alles anders zou worden. Dat is wat ik niet wil. Dat is iets waarover ik geen zeggenschap heb. Hoe graag ik dit ook zou willen.
Ik begrijp heel erg goed dat ouder worden of opgroeien inhoudt dat ik moet loslaten. Opgroeien houdt in dat je steeds meer zelfstandig zal worden. Dat zelfstandig worden houdt in dat ik iedere keer meer moet loslaten. Juist dat loslaten valt mij soms zwaar. Dat hoort erbij. Daarom glimlach ik en ga ik door. Door met loslaten. Maar nooit te veel. Echt niet.
Ik schreef dit alles in een tijdsbestek van ongeveer anderhalf uur. Het is na twaalven. Mijn zoon is elf. Elf…

Elf

Om het wat luchtiger af te sluiten: Stevie Wonder met Happy Birthday. Een nummer dat ik jaarlijks draai op de verjaardagen van mijn kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.