Het schooljaar 2019-2020

Het schooljaar 2019-2020

Onderwijs

Het is zover: zomervakantie! Het schooljaar 2019-2020 is vanmiddag geëindigd. Het was een bijzonder schooljaar. Hoe komt dit? Eigenlijk door de laatste maanden. Het is een schooljaar waarover we het nog lang gaan hebben, denk ik.

Je kent ze wel die vragen over waar je was op een bepaalde datum. Gaat het om het schooljaar 2019-2020, dan kun je die vraag onmogelijk koppelen aan een datum. Waar was je in de periode dat de scholen gesloten waren? Net zoals wij dit waren, was jij als ouder waarschijnlijk ook thuis of meer thuis dan dat je normaal gesproken bent. Je kunt er niet omheen: het coronavirus heeft een grote invloed gehad op het schooljaar.

September 2019. De scholen begonnen weer met de lessen, na een zomervakantie van zes weken. Dat is een lange periode. Niet zo lang als dat de periode van thuisonderwijs duurde. Begrijp me niet verkeerd, dat was geen vakantie. Er werd thuis gewoon gewerkt. Zij het in een aangepast tempo. Het was voor de kinderen wennen om van de een op andere dag niet meer naar school te kunnen. Dat wisten we nog niet in september. In september waren heel andere dingen belangrijk.

Dochterlief begon vol goede moed aan haar avontuur in de derde klas. Zoonlief switchte van klas en maakte zich op voor het op een na laatste jaar op deze school. Er volgde voor hem een wat onrustige periode, want een van zijn leerkrachten ging ertussen uit vanwege zwangerschapsverlof. Er volgde een periode met veel wisselende leerkrachten. Dat zorgde voor veel onrust.

Onrust was ook iets waarmee onze dochter te maken kreeg. Ze vond het ontzettend spannend dat haar meester er een deel van de vrijdag niet was. Ze kreeg een juffie en dat was voor haar echt even wennen. We kregen te horen dat dat wennen wel erg moeilijk voor haar was. Maar na een goed gesprek hierover besloot ze gewoon te doen wat ze moest doen.

Coronacrisis

De maanden gingen voorbij en de zomervakantie werd een blijvende herinnering. Voorzichtig dacht ik na over de toekomst. De plannen hiervoor liggen er nog steeds, maar door de coronacrisis zijn deze blijven liggen. Wie weet, dat er een mogelijkheid bestaat om er alsnog mee aan de slag te gaan.

Die coronacrisis, dat was iets waarmee we bekend werden vanaf januari 2020. Toen was het iets dat plaatsvond in Azië en met name China. Zou dit virus ooit Europa en Nederland bereiken? Twee maanden later wisten we het. We wisten dat het geen griep was. Dat de gevolgen enorm zouden zijn. Gevolgen die ook merkbaar waren in het onderwijs.

Naarmate de situatie zorgwekkender werd, namen we als ouders een beslissing die grote invloed kon hebben. Hoewel de overheid besloten had dat de scholen in Nederland niet gesloten zouden worden, zouden we onze kinderen vanaf 15 maar thuishouden. Mocht er een leerplichtambtenaar op de stoep staan, dan zouden we die uitleggen dat we de situatie te zorgwekkend vonden. Misschien dat kinderen minder gevaar liepen. Dat gold niet voor hun ouders. Er was nog niet zoiets als anderhalve meter. Toen volgde de beslissing van de overheid en moesten we thuisonderwijs geven.

Thuisonderwijs is iets dat we vaker gedaan hebben. Meestal was dit voor slechts een kind: onze zoon. Onze zoon heeft – voordat hij naar speciaal basisonderwijs ging – twee scholen bezocht. Er waren momenten dat het niet ging en dat we hem thuisonderwijs gaven. Dat deden we overigens ook toen hij naar speciaal basisonderwijs ging. Dat waren alleen “losse” dagen. Nu werden het schoolweken. Met niet een kind dat thuisonderwijs moest. Nu waren het twee kinderen. Dat was – vooral in het begin – best wennen. Naarmate de tijd vorderde, vonden we onze weg hierin. Een van de belangrijkste beslissingen die we namen was om het soms even te laten voor wat het was. Lukte het niet of was de weerstand te groot, dan drongen we niet aan. We kozen er dan voor om de aandacht af te leiden. Of dat goed of slecht was, dat weet ik niet. We hebben in ieder geval geen klachten ontvangen van beide scholen dat de prestaties dramatisch waren, nadat de kinderen weer teruggingen naar school.

De zomervakantie

Ook de zomervakantie zal dit jaar anders zijn. De kinderen zijn niet zo lang thuis als tijdens het hoogtepunt van de intelligente lockdown. Het zijn nu ‘slechts’ zes weken. Zes weken waarin we niet op een camping te vinden zijn. Toch heeft dat weer niets te maken met de crisis of de naweeën ervan. Dat heeft te maken met ons nieuwste gezinslid.

De foto van 24 april 2020

24 april. Dat was de dag waarop we in de fotoserie Leven in Quarantaine een foto maakten met als titel “Prioriteiten stellen.” Er werd gestaakt en er werd een puppy geëist. Nauwelijks een week later kregen we te horen dat er inderdaad een puppy aan zou komen. Geen zorgen, het is geen ‘coronapuppy.’ Het is er niet een die gekozen is omdat we terechtkwamen in de intelligente lockdown. De puppy stond al langer op de planning. Soms gaan dingen alleen wat sneller dan je vooraf bedenkt. Dat is een rode draad in ons leven.

Voordat ik verder ga over de puppy, nog even over die rode draad. We trouwden in 2007 en dat huis dat we voor onze trouwdag gezien hadden, het zou vast nog lang duren voordat de makelaar ons een terugkoppeling zou geven. Bovendien was de kans niet echt groot dat men het bod zou accepteren. Dat ging dus veel sneller dan dat we vooraf gedacht hadden. Op onze trouwdag kregen we het bericht dat het bod geaccepteerd was. Eenmaal in ons nieuwe huis (2008) zou het vast nog heel erg lang duren voordat er gezinsuitbreiding zou volgen. Een foute gedachte. Terwijl sommige kamers nog niet eens af waren, bleek mijn wederhelft zwanger te zijn. Toen ze vervolgens opgenomen werd in het ziekenhuis, omdat ze ernstige uitdrogingsverschijnselen had, liet de verpleegkundige weten dat dit vaker voorkwam bij een tweeling. In gedachten stond ik met twee kinderen in mijn armen in de kamer die we zouden moeten inrichten als kamer voor ons nieuwe gezinslid. De kamer mistte een vloer en de muren zagen eruit als gatenkaas. Dat was voor mij reden tot lichte paniek. Maar vanaf nu zouden dingen vast minder snel gaan.

Die baan waarop ik solliciteerde in het ziekenhuis, dat zou vast lang duren voordat ik er wat van zou horen. Nog dezelfde dag werd ik gebeld dat ik kon beginnen. Zo kan ik nog wel even doorgaan met voorbeelden.

Onze geplande gezinsuitbreiding met een hond, dat zou vast nog wel heel erg lang gaan duren. De foto die ik dus op de 24ste plaatste, dat was echt een grapje. De kinderen wilden al langere tijd graag een hond, maar niet zo lang als mijn wederhelft. Op 6 mei werd Guus geboren en dankzij een lieve collega kwamen we op de bovenste plek van de wachtlijst. Ik ging ervan uit dat het dan vast nog erg lang zou duren voordat Guus uiteindelijk bij ons zou gaan wonen. Opnieuw een onjuiste gedachte.

Nu ik over dit alles nadenk en de inschattingsfouten die ik regelmatig maak over hoe snel iets kan gaan realiseer ik me dat we ons vorige week ingeschreven hebben voor een volkstuin. Met een enorme wachtlijst. Vorige week zei ik nog: “Oh, dat zal vast wel heel erg lang duren.” Misschien moest ik dit soort dingen maar niet meer zeggen.

Over het schooljaar 2019-2020 zei ik vooraf tegen de kinderen dat het nog heel erg lang zou duren voordat de zomervakantie van 2020 zou aanbreken. Nu is het 17 juli 2020 en is het tijd voor de zomervakantie. De afsluiting van een bijzonder schooljaar. Het zal er een zijn waarover we het nog regelmatig gaan hebben, vermoed ik. Tenzij de toekomst ons iets anders gaat brengen: een nieuwe periode van thuisonderwijs.

Nu kan ik afsluiten met de gedachte dat het nog heel lang gaat duren voordat de kinderen weer naar school gaan. Dat zou ik kunnen doen, maar ik laat het hier maar bij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.