Het verhaal achter de foto

Het verhaal achter de foto

Het begon allemaal in 2013. Tijdens het opzetten van de voortent van de caravan besloten de kinderen hun stoeltjes extra ver bij ons vandaan neer te zetten. Ze deden alsof ze echt helemaal alleen op vakantie waren. Sinds dat jaar heb ik ieder jaar dezelfde foto genomen. Helaas mist er een foto in de reeks. Dat is de foto uit 2014. Dit is het verhaal achter de foto, wat eigenlijk een reeks foto’s is.

2013
In 2013 stonden we in een warme zomer in het Duitse Barntrup. Dat was zo’n over priced camping waarvan je er wel meer ziet in het buitenland. Nederlanders zijn heel goed in het overnemen van campings en daarna de prijzen goed te laten stijgen.

We stonden op een plek zonder schaduw, die ook nog eens schuin afliep. Ik heb nog nooit zoveel extra houtblokjes onder een caravan moeten duwen. De caravan hebben we overigens niet meer. Die is allang verkocht. Tegenwoordig kamperen we met een tent. Een tent waarop ik normaal gesproken nog wel garantie zou hebben, maar door een recent faillissement en een nieuwe start van een niet-nader te noemen kampeerwinkel weet ik dat niet zo goed meer.

De foto’s zijn eigenlijk niet bedoeld om de kinderen precies zo te laten zitten als op de eerste foto uit 2013. Natuurlijk, de stoeltjes zijn hetzelfde als toen. Ook zorg ik ervoor dat ze altijd op hetzelfde stoeltje zitten. Verder doe ik weinig aan hoe ze erop staan. Juist dat is het bijzondere aan deze foto’s, denk ik. Ik laat ze doen wat ze op dat moment willen doen. Kijk je goed, dan is er genoeg detail in te ontdekken.

De foto uit 2013, waarmee het allemaal begon markeerde een begin van een nieuwe periode in ons leven. Kort nadat deze foto genomen was – na de zomervakantie – kreeg ik te maken met een forse burn-out. Dit zou het leven aardig gaan veranderen. Twee jaar later, 2015, was de situatie weer helemaal anders. De kinderen waren gewend aan de situatie die ontstaan was: papa was thuis en werkte als zelfstandige. Mama werkte op de hogeschool.
In 2015 kampeerden we in Tarchamps (Luxemburg). Daar maakten we kennis met een camping-eigenaar die er eigenlijk niet zo heel erg veel zin meer in had. De camping stond te koop, maar het lukte maar niet om een verkoper te vinden. Dat zou overigens nog wel een paar jaar duren. Met kinderen had deze man niet zoveel, leek het. Ze moesten zich vooral rustig houden. Wij als volwassenen trouwens ook, want ik weet nog dat het afwashok volgeplakt was met allerlei verbodsbordjes. Wat je allemaal niet mocht op de vakantie. Was de vakantie er minder leuk om? Gelukkig niet.

Op de foto uit 2015 lijken Nummer 1 en Nummer 2 hun eigen ding te doen. Ze besloten de stoelen op enige afstand van elkaar neer te zetten. Laten we het houden op een soort vreedzame co-existentie dat jaar.
Liefde! Dat straalt de foto uit 2016 uit. Hun eigen idee, die armen zo. Let goed op de stoeltjes… Niet meer helemaal berekend op het gewicht. Maar ook zij stonden erop dat de stoeltjes mee gingen. Het duurde deze vakantie overigens wat langer voordat ze wilden mee werken aan dit vakantieproject.

Op de achtergrond het huisje waar we deze vakantie (die we doorbrachten in Heerde) in verbleven. We waren niet alleen, want oma was deze vakantie ook mee. Het was wel even wennen, zonder kampeermiddel op vakantie te gaan. We hadden de caravan verkocht en er was nog geen nieuw kampeermiddel aangeschaft.

Maar goed, liefde dus. Waren ze de rest van de vakantie dan ook zo lief voor elkaar? Laten we het erop houden dat er goede en slechte dagen tussen zaten. Dit was een goede dag!
2017
“Zullen we naar Sint-Anthonis gaan?” Sint-Anthonis (Noord-Brabant) staat voor ons gelijk aan De Ullingse Bergen. We hadden deze vakantie al eerder bezocht. Alleen was er toen nog slechts een heel kleine Nummer 1. Zoonlief was slechts enkele maanden oud. Toch is hij van mening dat hij zich dat nog prima kan herinneren.

De camping is er een die mijn wederhelft al bezocht toen ze klein was. Met enige regelmaat keerde haar gezin terug naar deze camping. We besloten voor deze camping te kiezen, omdat we de camping kenden en er gewoonweg niet uitkwamen waar we naar toe zouden gaan dat jaar.

Ineens pakten ze elkaars hand. Kort daarvoor had ik de eerste foto laten zien uit 2013. Ze waren van mening dat ze elkaars hand toen echt aan het vastpakken waren.
2018
Ook in 2018 kozen we voor Noord-Brabant. Oma ging dat jaar weer gezellig met ons mee! Gezelligheid was overigens ver te zoeken op de dag dat ik de foto wilde maken. Ze wilden niet. Het moest nu maar eens afgelopen zijn met die “Stomme foto’s”, aldus mijn dochter. Veel liever ging ze zwemmen of met haar vriendinnen spelen die dag. Omdat ze de foto van het jaar daarvoor nog wel konden herinneren, werden er handen gepakt. De bal moest er trouwens als accessoire ook op. Het was overigens niet onze bal. Ik legde wel uit dat we niet ieder jaar een nieuw accessoire kunnen toevoegen, omdat we dan gaan eindigen met een situatie waarbij we de accessoire goed kunnen zien, maar de twee kinderen niet meer.

Er werd dat jaar meer geklaagd. De stoelen zaten niet meer lekker. Ze waren eigenlijk alleen maar meegenomen voor het maken van deze foto. Raad eens: ook dit jaar gaan ze gewoon weer mee!
Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: