Het was te moeilijk, denk ik…

Het was te moeilijk, denk ik...

Via Facebook en Instagram stelde ik de vraag of de volgers konden zien welke symbolen of verborgen boodschappen te vinden zijn in de foto’s die ik heb gemaakt voor de reeksen “Leven in Quarantaine,” “Thuiswerken” en de foto’s die ik maak met als titel “Lockdown 2.0.” Het was te moeilijk, denk ik… Geen zorgen. Ik help je er graag bij om foto’s te ontleden.

De eerste foto

Het lijkt enorm lang geleden. Die eerste foto die ik plaatste in de serie “Leven in Quarantaine.” Eerlijkheidshalve moet ik wel even verduidelijken dat deze eerste foto gemaakt werd zonder dat ik de intentie had om er een serie van te maken. Dat werd het wel. 

De foto maakte ik zeven dagen nadat de eerste lockdown begonnen was in Nederland. Officieel sprak men toen van een ‘intelligente lockdown.’ De scholen sloten de deuren en ons werd opgeroepen om thuis te werken. 

Quarantaine Dag 7: BMX-les

Nog voordat de scholen begonnen, werkte mijn wederhelft thuis. Ons ritme werd omgegooid, de kinderen waren vanaf 15 maart ook thuis. 

Als zelfstandige zag ik mijn opdrachten dalen tot een absoluut dieptepunt. Niemand zat op dat moment te wachten op een fotograaf of schrijver. Websites ontwikkelen, dat was iets waarmee men even wilde wachten. Kortom, na het thuisonderwijs was onze oudste niet alleen aan het vervelen geslagen. Dat deed ik zelf ook. 

“Ik mis de BMX-lessen,” liet ons kind weten. Die waren ook gestopt. Daarom zei ik als grap: “Dan ga je toch op de tafel staan met je BMX-fiets.” 

De verborgen boodschap

Deze foto toont een aantal verborgen boodschappen. Laat ik beginnen met wat je als achtergrond ziet: een grote kaart van Nederland. Die hing natuurlijk al aan de muur. Het symboliseert dat heel Nederland getroffen was door dit alles. 

Tegelijkertijd zie je twee mensen op de foto. Natuurlijk mijn wederhelft en mijn oudste kind. Laat ik beginnen met mijn wederhelft. 

Ze werkte onverstoorbaar door. Niet gehinderd door wat er zich op tafel afspeelde. Er moest doorgewerkt worden. Dat werd dan ook gedaan. 

De situatie dat er binnenshuis iets gedaan wordt wat eigenlijk buitenshuis gedaan moet worden lijkt me duidelijk. Dat is het BMX-fietsen. Alleen de uitrusting is niet compleet. De 'gewone' kleren en de pantoffels (misschien vooral de pantoffels) symboliseren dat er sprake is van een 'halve' situatie. Iets dat niet verder afgemaakt kon worden. 

Wanneer je goed kijkt, dan zie je op de foto een vaas met takken staan. Laat deze nou de overblijfselen zijn van het laatste boeket dat mijn wederhelft kocht op 20 februari 2020. Dus nog voordat de lockdown begon. De takken zijn aanwezig op iedere foto. Het water van de vaas is inmiddels al lange tijd niet meer bijgevuld. Dit symboliseert het idee dat bepaalde dingen doorgaan, maar dan wel in aangepaste vorm. De manier waarop je gewend was dingen te doen, is na deze eerste (intelligente) lockdown ingrijpend gewijzigd. 

Virtual Reality

Deze foto is onderdeel van de serie “Thuiswerken.” Er ontstond na de heropening van de scholen een aparte situatie. De kinderen gingen naar school. De ouders bleven thuis werken. Mijn wederhelft was voortdurend bezig om ervoor te zorgen dat bedrijven en instellingen voldoende beschermende materialen tot hun beschikking zouden hebben. Dat was een lastige opgave. Eentje waarbij je eigenlijk soms niet gestoord wilt worden. 

Voor mij was er weinig veranderd. Geen opdrachten, niets. 

De verborgen boodschap

Bloemen gekregen voor haar verjaardag. Een teken dat mensen aan haar dachten. Die zijn op de achtergrond te zien. Net zoals de takken die ik eerder benoemde. 

De twee mokken 'vertegenwoordigen' ons als ouders. De tekst op die van haar: "Voor de allerliefste mama."  De tekst op die van mij lijkt me voldoende duidelijk. 

Aan de voorkant (links) zie je Peclavus handcrème. Deze had mijn wederhelft gekocht via een webshop. Dat deden we massaal in 2020. In 2021 trouwens ook nog. Wat bijzonder was: dit product werd besteld bij Voetzorg Levendaal in Leiden. We kennen de eigenaresse via haar dochter, die bij onze dochter in de klas zit. Kort na de lockdown begon ze (noodgedwongen) aan een webshop. Dit soort (lokale) initiatieven kun je alleen maar toejuichen en de ondernemers en professionals in kwestie veel sterkte toe wensen. 

Vegan kookles

Quarantaine Dag 43: Vegan Kookles

Hier in huis wordt aardig wat vegan gekookt. Ditmaal moeder en vader op de foto, zonder kinderen. Dit terwijl de kinderne gewoon thuis waren. 

De verborgen boodschap

Waarmee kun je een 'explosieve' situatie beter aantonen dan met een gasfles? Niet dat het bijzonder dramatisch was. Het vergde van ons ouders aanpassingsvermogen. Niet alleen van ons als ouders. Ook van de kinderen. Dan kunnen spanningen ontstaan. Gelukkig is het nooit echt heel explosief geweest. Misschien behalve dat moment waarop deze foto genomen werd. 

Als huisvader krijg ik veel en ongevraagd advies. Er worden aannames gedaan. Over wie de 'baas' is thuis. De lepel is waarmee mijn wederhelft zwaait is er een die mij moet raken, maar dit net niet doet. Is ze dan wel of niet de baas? Dat laat ik aan de verbeelding over. Gelukkig is het antwoord voor ons twee meer dan duidelijk! 

Op de foto zie je dingen waarmee je niet kookt. Dat is een verwijzing naar dat vegan koken. Plantjes, plantjes en nog eens plantjes. "Dus je zal wel alle plantjes eten." 

De foto toont ook een vurige wens, die uiteindelijk niet door zou gaan: kamperen. Dat deden we in 2020 niet. Enerzijds vanwege de maatregelen, anderzijds omdat we gezinsuitbreiding kregen in de vorm van een chocoladebruine labrador. 

Let je nog even op de takken? 

Surfles

Quarantaine Dag 26: Surfles

Een verwijzing naar 2015. Toen stond ik in Vrouw Magazine (Vaderdagsspecial). Ook op een strijkplank. Om te laten zien dat het soms een kwestie is van balanceren. Dit keer deden we de foto over. 

De verborgen boodschap

Deze moet niet bijzonder moeilijk zijn om te ontleden. De was aan de voorkant van de foto toont aan dat je in een gezin met kinderen eigenlijk nooit klaar bent met wassen. De doos met knijpers (links) is geen wasmachine. Er staat een wasmachine op. Dat toont aan dat een wasmachine soms echt te klein is. 

Waarom surfen? Dat symboliseerde de situatie waarin we terecht gekomen waren. Een onvoorspelbare. Met de juiste balans (de hand aan de voorkant van de strijkplank) kun je voortgaan. 

Tot slot is de foto een grote verwijzing naar alles dat onmogelijk lijkt, maar het niet is. Bovendien: soms gebruik je iets op een andere manier dan dat je gewend bent. 

Cursus portretfotografie

Dag 30

Dit is niet de ‘officiële’ foto van de dertigste dag. Iedere fotosessie bestaat uit meerdere foto’s, waarvan dan de beste wordt gebruikt. Of de slechtste… wat jij wilt.

De verborgen boodschap

Een foto met mijn oude bedrijfslogo (www.harmjagerman.nl). Dat is alleen niet de verborgen boodschap. Wanneer je goed kijkt naar de foto, dan zie je de 'rollende ogen.' Nummer twee rolt met de ogen en dat is een verwijzing naar alle voorgaande foto's die we maakten als onderdeel van de fotoserie. 

Toegegeven, het idee om te gaan fotograferen werd en wordt niet altijd even enthousiast ontvangen. Er zijn dagen waarop gevraagd wordt waarom we dit doen. Een terechte vraag. We doen dit om anderen in moeilijke tijden een  glimlach te ontlokken. Kleine grappen in een rare tijd. Zo zou je het kunnen omschrijven. 

De foto die Nummer 1 wilde maken, zou waarschijnlijk door afstand niet gelukt zijn. Afstand is belangrijk. Zeker wanneer je meer dan ooit dichtbij elkaar bent is het soms moeilijk afstand te zoeken of te krijgen. 

Genoeg uitleg gehad?

Heb je genoeg uitleg gehad? De foto’s die gemaakt worden in de reeks Lockdown 2.0 (de huidige fotoreeks) bevatten ook veel symbolen. Benieuwd naar de foto’s, dan kijk je even op deze pagina of gebruikt de onderstaande knoppen. 

1 reactie op “Het was te moeilijk, denk ik…”

  1. Pingback: It was too hard I guess ... - De Goede Huisvader

Geef een reactie