Ik dacht dat de bedrijfsopvolging geregeld was…

Ik dacht dat de bedrijfsopvolging geregeld was…

Fotograaf en schrijver. Dat is wat ik ben naast huisvader. Soms denk je na over de toekomst. Hoe gaat het zijn, wanneer ik mijn (bescheiden) bedrijfsactiviteiten niet meer voort kan zetten? Ik dacht dat de bedrijfsopvolging geregeld was… Maar nee, zoonlief heeft een nieuw doel gevonden: Pindakaasmanager worden bij Ilias Delicatessen.

Ilias aan het werk in 2014
Ilias aan het werk in 2014

Voordat ik verder ga, is het goed om even stil te staan bij Ilias Delicatessen. Wanneer je nooit van deze naam gehoord hebt, dan is dit een groot gemis. Dit weet je misschien niet, maar het is zo. De van oorsprong Leidse Ilias El Marsse is samen met zijn broer Soufian verantwoordelijk voor dit geweldige bedrijf. Geweldig, omdat ze niet alleen geweldige producten verkopen, maar ze net een stapje verder gaan. Zij zijn die verkopers van overheerlijke producten die het hart op de juiste plaats hebben. Hardwerkende mannen, die naast hun marktkramen ook nog iets anders goed doen: sociaal zijn. Ze zijn betrokken, hebben oog voor zij die het nodig hebben. Zij laten samen zien, dat het wél anders kan. Zij zijn het antwoord op iedereen die een mening heeft over Nederlanders met buitenlandse roots. Een negatieve welteverstaan. Zij laten zien dat het dus niet klopt, al die negativiteit.

Ilias ken ik nu al een aantal jaar. Al eerder schreef ik over onze eerste ontmoeting. Althans, eentje die is blijven hangen. Ik vergat mijn boodschappen mee te nemen na het afrekenen. Met mijn dochter – dit was de pré-kleuterschooltijd – liep ik weg en Ilias probeerde mij nog in te halen. Dat lukte niet. Toen ik daarna het telefoonnummer van de zaak belde, bleek hij een vergeefse poging gedaan te hebben om mij op te sporen. Dit was de tijd dat er zich nog een V&D-vestiging bevond in Leiden. Tussen de aanbiedingen van het Prijzencircus door werd omgeroepen dat Ilias, wiens marktkraam te vinden was voor het V&D-gebouw, op zoek was naar een meneer met een blauwe bril. Het is gelukkig allemaal goedgekomen, want de spullen stonden netjes te wachten, totdat mijn wetenschapper ze op kwam halen.

We zijn een aantal jaar verder en de situatie is weer helemaal anders. Destijds heb ik enkele foto’s gemaakt voor Ilias en dat deed ik met veel plezier. Inmiddels ben ik weer huisvader en heb ik mijn eigen bedrijfsactiviteiten. Vanaf zijn vijfde levensjaar vond mijn zoon het ook wel interessant, dat fotograferen van zijn vader. Helemaal wanneer zijn grote vriend Ilias het onderwerp was. De tripjes naar de Leidse Hortus Botanicus (afgekort tot Hortus)- door mij overigens wel omschreven als de mooiste tuin van Leiden – werden nog interessanter voor mijn zoon. Helemaal toen ik hem liet weten dat hij de oude camera van zijn opa mocht gebruiken. Ik had de camera gekregen van mijn schoonmoeder, nadat mijn schoonvader was overleden. Omdat zijn opa zoveel voor hem betekende, vond hij het heel bijzonder dat hij deze camera mocht gebruiken.

In de Hortus Botanicus (Leiden)
Zoonlief aan het fotograferen in de Leidse Hortus Botanicus in 2016.
Zoeken
Zoeken naar een geschikt onderwerp om te fotograferen.
In actie
In actie…

In 2016 bezochten wij de Hortus. Niets nieuws overigens, want we komen er ongeveer drie tot vier keer per jaar. Tijdens dit bezoek ging mijn zoon voor het eerst zelf aan de slag met zijn camera. Het was zo ontzettend mooi te zien, hoe hij opging in het fotograferen. Heel even dacht ik aan de toekomst… gekscherend liet ik weten dat ik blij was dat de bedrijfsopvolging geregeld was. In die periode schreef ik minder en maakte ik meer foto’s overigens.

Mijn schrijvershart ging nóg sneller kloppen, vorig jaar. Of hij dan even gebruik mocht maken van de typemachine en computer. Hij wilde ook wat schrijven. Natuurlijk, je kunt hierover echt helemaal niets zeggen. Vroeger was het brandweerman of politieman. Daarna werd het dus fotograaf en nu is er zoiets als pindakaasmanager.

Een van de populaire producten van Ilias Delicatessen is pindakaas. Nee, niet zomaar pindakaas. Dit is de pindakaas waarover anderen geblogt hebben. Dit is de pindakaas die ter plekke gemaakt wordt, met een pindakaasmachine. Daar zal vast een betere naam voor zijn, al is mij die even ontschoten…

Goed, pindakaas en een machine. Kinderen, niet alleen die van mij, mogen soms pindakaas maken. Zelf pindakaas maken is natuurlijk heel erg leuk. Voor mijn zoon werd het vanochtend nóg leuker: hij moest meteen aantreden en samen met zijn grote vriend aan de slag. Nee, vader, moeder en zusje konden net zo goed iets anders gaan doen. Zij zouden dit wel even fixen. En dat deden ze…

Ongeveer twintig minuten later en een stuk of dertig potten later, waren wij klaar met het doen van onze boodschappen. Zoonlief stond nog altijd pindakaas te maken. Onder toeziend oog van de meest vrolijke marktkoopman die er maar bestaat. Het geduld waarmee dit alles plaatsvond was onmetelijk. Nadat wij er weer waren, werd mij duidelijk dat zoonlief maar een doel had: wanneer hij een jaartje of zestien was, dan wilde hij heel graag aan de slag bij zijn grote vriend. Wel als bijbaan, want hij weet dat hij nog wel naar school zal moeten gaan.

Samen aan het werk
Samen aan het werk

 

Van de week vroeg ik hem nog, wat hij later wil worden. Zijn eerste antwoord: automonteur. Na even nadenken liet hij weten dat er dan een probleem zou ontstaan. Hij gaf aan dat hij ook graag bomen wil redden. Of in ieder geval ervoor wil zorgen dat we beter omgaan met onze leefomgeving. Hij kwam tot de conclusie dat hij “dan maar” de politiek moest ingaan. Weer geen bedrijfsopvolging…

Niet dat ik er rekening mee houdt dat er sprake moet zijn van een mannelijke opvolging. Nee, zeker niet. Alleen mijn dochter is vanaf het begin duidelijk geweest dat dit echt niet tot de mogelijkheden behoort. Die wilde aanvankelijk voor een positie gaan van prinses. Later werd dit bijgesteld naar juffie en ik geloof dat ze op dit moment kapster wil worden.

Alle gekheid op een (virtueel) stokje… Maakt het uit wat mijn kinderen als beroep kiezen? Nee! Wanneer ze gelukkig zijn met dat wat ze doen. Dat is het belangrijkste. Dan kom ik meteen op dat kleine stukje geluk dat ik vanochtend mocht aanschouwen. Een man die een druk leven leidt, neemt even de tijd voor mijn zoon. Even een moment van een-op-een-aandacht. Het is misschien niets voor anderen. Geluk dat leidt tot een gevuld potje pindakaas. Eentje met een mooie gouden dop. ‘t is bijna poetisch!

Wil je weten waar jij de marktkramen van Ilias Delicatessen kunt vinden? Dan kijk je op www.iliasdeli.nl

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: