In het “Nieuwe normaal” gingen we op stap

In het “Nieuwe normaal” gingen we op stap

Corona crisis

Het is vakantie en dat zorgt ervoor dat we onze grenzen verkennen. Niet zonder de grenzen over te gaan. Dit jaar vieren we onze vakantie in eigen land, zonder echt op vakantie te gaan. Vandaag gingen we in het “Nieuwe normaal” op stap. Wat viel op?

Hoe anders is het in de zomer van 2020. Geen campinggevoel, geen dagjes uit naar plaatsen in de buurt van de camping waar we verblijven. Dat was vorig jaar anders. Al sinds de geboorte van onze zoon (2008) kozen we ervoor om te gaan kamperen. Dat deden we toen hij nog maar een paar maanden oud was. In 2011 twijfelden we even of we het zouden doen, omdat dochterlief pas drie maanden daarvoor geboren was. Toch deden we het en het beviel allemaal erg goed.

Dit jaar geen foto’s van een vliegende dochter in het zwembad. In ieder geval niet het zwembad van de camping waar we misschien zouden zijn. Je mag daar wat van vinden, dat we er niet voor kiezen om te gaan kamperen. Ik mag er ook wat van vinden om het wel te doen. Bovendien is er nog een ander belangrijk gezinslid die onze vakantie aan laat passen. Sinds enige weken is ons gezin uitgebreid met een chocoladebruine labrador met de naam Guus. Guus is, terwijl ik dit schrijf, elf weken oud. Los van de vraag of je hem ermee een plezier zou doen, is er nog zoiets als scherpe tanden en een grote tent. Ook daar mag je wat van vinden.

Nu het vakantie is, wordt het tijd om te kijken naar de mogelijkheden. Wat is er mogelijk in het “Nieuwe normaal.” Dat is de samenleving waarin anderhalve meter centraal staat. Waarin aandacht voor risicosituaties niet alleen gewenst is. De noodzaak. Daar denken anderen misschien niet zo over. Die “anderhalve metersamenleving” is een inbreuk op rechten op de democratie en op wat je ook maar kunt bedenken. Zolang er echter geen gedegen wetenschappelijk bewijs gevonden is dat het niet werkt, waarom zou je er dan aan twijfelen? Waarom zou je – zonder dit bewijs – denken dat het allemaal wel mee zal vallen?

In dit “Nieuwe normaal” gingen we op stap. Vooraf hadden we de kinderen niet verteld wat we gingen doen. Dat is iets waar onze kinderen niet zo goed tegenkunnen. Dus de vragen werden steeds dramatischer tijdens de autorit. Totdat dochterlief, uit het niets, ineens vroeg: “Gaan we naar een dijk? Ik zag Sloterdijk staan! Gaan we naar de Afsluitdijk?” De logica ontging me een beetje. Afgezien van de toevoeging dijk houdt toch wel iedere vergelijking tussen de twee gebieden in Nederland op. Jammer voor haar viel ik niet uit mijn rol.

Alsof ik een getrainde steward was, verhief ik op een gegeven moment mijn stem. Ik vroeg de aanwezigen in de auto om hun tafeltjes op te klappen (die zijn er niet in de auto van mijn wederhelft overigens) en de gordels om te doen (die hadden ze natuurlijk al om, inclusief ons nieuwe gezinslid). Daarna vertelde ik dat we bijna aan zouden komen op de plaats van bestemming.

Toen duidelijk werd dat de Afsluitdijk zou worden aangedaan, vond mijn zoon het nog even een goed idee om te benadrukken dat hij het niet zo leuk vond om naar water te kijken. Eenmaal aangekomen bij het Vlietermonument vergat hij wat hij eerder gezegd had.

Nu zou ik je kunnen vertellen over de geschiedenis van de Afsluitdijk. Een staaltje van Nederlands waterbeheer, gebouwd tussen 1927 en 1932. Of ik zou je kunnen vertellen dat Rijksweg 7 loopt via de Afsluitdijk. Misschien zou ik je zelfs kunnen vertellen dat deze dijk het idee was van de Zuiderzeevereniging, waarvan Cornelis Lely prominent lid was. De plannen kwamen ten uitvoer dankzij een overstroming in 1916 en een hongersnood in 1918, aldus Wikipedia. Wikipedia kan het overigens veel beter: lees maar! Dat is alleen niet waar het nu om gaat. Het gaat om het “Nieuwe normaal.”

In het “Nieuwe normaal,” dat misschien niet zal aanvoelen als ‘normaal,’ word je geacht na te denken. Geen grenzen op te zoeken en je te houden aan wat geadviseerd wordt. Misschien niet met zoveel druk, al waarschuwen experts ervoor dat er juist meer – dwingende – maatregelen genomen moeten worden (lees meer via de website van de NOS). Dat doe je allemaal misschien niet voor jezelf. Dat doe je voor anderen. Dat zijn echt niet alleen maar oudere mensen. Nee, het zijn ook mensen met een zwakkere gezondheid. Ook voor hen doe je dit. Tenzij je ervoor kiest om door te blijven gaan met zwelgen in zelfmedelijden en te schreeuwen hoe oneerlijk het allemaal is. Dat het oneerlijk is, dat klopt.

Het is verschrikkelijk oneerlijk dat mensen geraakt worden door de maatregelen zonder dat ze zelf ziek zijn geworden. Dat er bedrijven op ‘omvallen staan’ en dat men het beroep niet meer op dezelfde manier als voorheen kan uitoefenen. Dat is echt verschrikkelijk. Wat ook verschrikkelijk is: dat er mensen ziek worden, op IC’s komen te liggen en overlijden. Het klopt dat de cijfers tot een paar dagen geleden een wat positiever beeld gaven. Je zou de vraag moeten stellen hoe dat precies zo gekomen is.

Kwam dat door afstand houden? Door beperkingen? Of is het gewoon maar een kwestie van geluk? Een soort loterij waar we allemaal aan mee moeten doen?

In het “Nieuwe normaal” kun je de top van het Vlietermonument niet beklimmen. De ruimte laat het eenvoudigweg niet toe om hier afstand te houden. Wat je wel kunt doen is de eerste etage bezoeken. Logisch, want dit is een uitkijkpunt dat je kunt vergelijken met een groot balkon. De trappen ernaartoe bevinden zich in de openlucht. Dan zie je aan de ene kant de grootsheid van het IJsselmeer. Draai je om, dan zie je een bronzen reliëf dat de harde werkers aan deze dijk eert. De tekst kan eigenlijk niet toepasselijker zijn op dit moment: “Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst.”

Het bronzen reliëf van Hildo Kropp
Het bronzen reliëf van Hildo Kropp

“Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst.”

Bouwen we niet aan onze toekomst op dit moment, wanneer we kiezen voor het aangaan van de strijd met dit virus? Nee, er is geen medicijn, geen vaccin. Daar is men hard mee bezig. Tot die tijd zijn we ook aan het bouwen, al lijkt dit niet zo. Neem nu de maatregelen die men neemt, om ervoor te zorgen dat er sprake kan zijn van een toekomst. Eentje waarin we niet allemaal getroffen worden door dit virus. Eentje waarin we straks kunnen zeggen dat we het goed gedaan hebben.

Eerder las ik de berichten uit Amsterdam. Over de drukte en de maatregelen die men nam. Van echte maatregelen was op de Afsluitdijk zelf (bij het Vlietermonument) niet veel te merken. Behalve dat je wel een hele goede reden moest hebben om het restaurant binnen te lopen dat zich daar bevindt. Er was geen eenrichtingsverkeer op de smalle stoep. Wel was de trap naar de top van het monument afgesloten. Toch hielden mensen zich goed aan de anderhalve meter. Ik was erg benieuwd hoe dit zou zijn wanneer we naar Harlingen zouden gaan.

Harlingen
Harlingen
Harlingen
Harlingen

We besloten in de auto om door te rijden naar Harlingen. Hoe zou het eraan toe gaan in deze stad? In de Voorstraat was netjes eenrichtingsverkeer ingesteld. Mensen hielden zich hier ook aan. In het eetcafé dat we bezochten was het ook goed geregeld. Dat was Grand Café Levels. Daar was het de bedoeling dat je eerst aangemeld zou worden, voordat je kon kiezen om buiten of binnen te eten of te drinken. Op het terras stonden de tafels ver genoeg uit elkaar, al kon het nog wel iets beter. Binnen was het op het eerste oog ook goed geregeld. De tafels stonden ver genoeg uit elkaar. Op het toilet werd je als bezoeker gewezen op de eigen verantwoordelijkheid. Je moest zelf schoonmaken wat belangrijk was: deurknoppen, toiletbril en knopje voor het toilet. De vraag is natuurlijk of iedereen die instructies wel wil uitvoeren. Laat dat nu net het probleem zijn.

We denken veel te weten en staan in de rest van de wereld toch wel een beetje bekend als een koppig volk. Natuurlijk is het niet leuk om dit te moeten horen van anderen. Ook mag je niet zeggen dat iedereen koppig is. Wat ik dankzij deze coronacrisis wel geleerd heb is dat er veel mensen zijn die het beter weten dan anderen. Ze doen er werkelijk alles aan om hun gelijk te krijgen, tot aan de rechtbank aan toe.

Het komt voor een groot deel ook aan op de eigen verantwoordelijkheid, hoe moeilijk dit ook is. Niet alleen voor zij die er gebruik van maken. Ook voor zij die het aanbieden. Dit moet op een anderen manier gebeuren, voor zover dit mogelijk is. Nogmaals, dat zorgt voor veel problemen.

Natuurlijk heb ik vanuit mijn luie (bureau)stoel makkelijk praten toch? Ik ben niet werkzaam in de horeca. Ik heb geen risicoberoep. Nee, ik ben ‘slechts’ huisvader. Een huisvader overigens die zijn eigen werkzaamheden om de kinderen heen plant. Ook ik heb de gevolgen van de crisis ervaren. Sterker nog, ik ervaar ze nog steeds. Hoewel ik prima foto’s kan maken op anderhalve meter afstand en ik voor het schrijven en ontwikkelen echt meer afstand dan anderhalve meter kan houden, is het nog steeds erg lastig en moeilijk allemaal. Om het kort door de bocht te verwoorden: het is gewoon klote! Dat is het! Allemaal dankzij een virus waarvoor nog geen medicijn of vaccin bestaat. Iets dat een voortdurende onzekerheid is en waarvan sommigen verklaren dat het allemaal wel mee zal vallen. In mijn ogen is dat klote. Een dikke vinger naar de mensen die het niet meer konden navertellen en het personeel in vitale beroepen. Met nadruk heb ik het niet over de zorg. De vitale beroepen gaan veel verder dan de zorg. Begrijp me niet verkeerd, zonder mensen in die sector zouden we grote problemen hebben. Dat geldt ook voor de mensen die schoonmaken. Of de handhavers die ervoor zorgen dat mensen even met de neus op de feiten gedrukt worden (nadenken over wat je doet). Die mensen mag je niet vergeten.

In dit “Nieuwe normaal” zaten we te eten op een terras en het voelde even als “normaal.” Heel even. Daarna was het gewoon weer afstand houden. Voldoende afstand houden. Dat zal nog wel even zo doorgaan, ook tijdens deze vakantie.

Nu zou ik kunnen eindigen met allerlei goedbedoelde adviezen over hoe het zou moeten. Anderen kunnen dat allemaal veel beter uitleggen dan dat ik dit kan. Of ik nog wijze woorden zou kunnen gebruiken als einde? Ik heb er geen. Wat nadreunt is: het voelde even als normaal, heel even. Dat kwam door het gezelschap!

2 thoughts on “In het “Nieuwe normaal” gingen we op stap

  1. Wees niet zo egoïstisch, zou ik bijna zeggen, om je buitenlandse vakantie vóór te laten gaan en daarmee de kans te verhogen dat anderen ziek worden en inderdaad bedrijven/zorgmedewerkers etc de dupe worden. Vaak denken mensen ook “mij gebeurt dat niet”, ziek worden of doorgeven. Maar ja, zie wat er na de voorjaarsvakantie /wintersport/carnaval gebeurde.
    En je kunt best iets leuks doen ook al is dat anders dan anders. Zeker als je een fijn huishouden hebt waar je wel dicht bij in de buurt mag blijven.

  2. Het is jammer om te zien dat die goede mentaliteit van enige maanden geleden zo snel is verdwenen. De saamhorigheid lijkt soms ver te zoeken. Ja, het is jammer dat bepaalde dingen niet kunnen (op dit moment). Maar daar staat wel tegenover dat het voor de goede zaak is. Dat zou leidend moeten zijn, denk ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.