Is Arthur wel in orde en Azzedine niet?

Is Arthur wel in orde en Azzedine niet?

Pijnlijk duidelijk. Dat is de manier waarop sommige werkgevers omgaan met de sollicitatiebrieven van zij die graag aan het werk willen. Het nieuws hierover was vanochtend terug te vinden op de website van de NOS.  De gebruikte namen zijn ook afkomstig uit dit artikel. Als vader van twee kinderen heb ik hier wel een mening over. Als voormalig sollicitant trouwens ook.

Laten we eens goed nadenken over de inhoud van dit artikel. Een niet-Nederlandse voor- en/of achternaam kunnen je “maken” of “breken” bij sommige werkgevers. Een selectie schijnt plaatst te vinden op basis van persoons- of achternamen. Dit was overigens al wel bekend, want het is niet de eerste keer dat hierover gesproken wordt in de media. De vraag is wat je eraan kunt doen, als sollicitant. In het artikel wordt gesproken over het gebruik van trackingsoftware. Doe je dit, wat dan? Het bedrijf of de organisatie in kwestie zal altijd met een mooi excuus komen. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor zij die op basis van leeftijd wel of niet opgeroepen worden voor een sollicitatiegesprek. Ja, ook dit komt voor. Net zoals het niet uitnodigen van vrouwen, omdat er een kans bestaat dat ze zwanger zouden kunnen worden. Nee, geen voorbeelden van waar goed ondernemerschap voor zou moeten staan. De werkgevers op hun beurt zullen er alles aan doen om dit te ontkennen.

Ik was zelf 39 jaar “oud” toen ik in 2015 weer ging solliciteren. In sommige gevallen kreeg ik nooit een reactie op de door mij verstuurde brief. In andere gevallen liet men weten de voorkeur te geven aan een kandidaat die “aan het begin van zijn of haar carrière” zou staan. Een wat verhullende term voor “Sorry, je bent te oud!” Ook in het geval van het afwijzen op basis van voor- of achternaam zouden misschien de mooiste excuses gegeven kunnen worden. Of juist helemaal niet. Werkgevers hebben geen verplichting om te reageren, voor zover ik het weet. Een morele verplichting is natuurlijk iets anders. Het is naar mijn idee moreel zeer verwerpelijk om niet te reageren. Natuurlijk, het staat je als werkgever vrij om te kiezen welk personeel je aanneemt. Je moet alleen de vraag stellen of jij zo’n bedrijf vertegenwoordigen wilt of misschien zelfs “bent”, dat in sommige gevallen niet reageert op sollicitaties. Zeker wanneer er sprake is van discriminatie. Dit is overigens directe discriminatie en is bij wet verboden. Toch komen bedrijven ermee “weg.”

Dat Arthur uitgenodigd wordt en Azzedine niet op basis van voornaam in dit geval is moreel verwerpelijk. Geef je hiermee als bedrijf niet het verkeerde signaal af? Een signaal dat indruist tegen te gelijke kansen? Misschien heb je in het verleden een nare ervaring gehad met “een Azzedine.” Maakt dit alle mensen met die naam of met een andere naam meteen tot personen die zorgen voor een nare ervaring? Nee! Zelf weet ik nog heel goed dat in mijn tijd als recruiter (ja, ook dát heb ik gedaan in mijn leven), de meest betrouwbaar ogende personen mij soms keihard konden laten vallen. Zo maakte ik voor en kandidaat een afspraak voor een sollicitatiegesprek. Dit was dé perfecte kandidaat. Maar nee, meneer gaf toch de voorkeur om te genieten van zijn uitkering. Nee, dit was geen “Azzedine”, gewoon een “Arthur.” Waren daarna alle personen met die naam ineens niet meer interessant? Zeker niet. De andere dag kwam er een andere “Arthur”, die ik aan een leuke functie geholpen heb.

Mijn kinderen (zeven en negen jaar) kunnen zelfs zien dat dit onrecht is. Iemand afwijzen op basis van voor- of achternaam. Niet eens de moeite willen nemen om een cv en motivatie door te nemen en – misschien nóg erger – niet reageren. Werkgevers komen dan met allerlei smoezen aan over “drukte” en geen verplichting. Natuurlijk, het is druk en er is geen verplichting. Nogmaals, wil je zo’n bedrijf “zijn” of daarbij horen?

Mijn kinderen weten inmiddels heel erg goed dat ze iedereen een eerlijke kans moeten geven. Dat hebben we zo geleerd. De meeste ouders doen dit. Geleidelijk aan, lijkt een deel van onze samenleving dit te vergeten. Is dit erg? Ja, dat is het. Dit leidt ertoe dat bepaalde personen gewoon geen eerlijke kans krijgen. Hun CV kan net zo goed zijn als die van andere personen met namen die “echt” Nederlands zijn. Wat is dat trouwens, “echt” Nederlands? Er zijn veel voorbeelden te bedenken van Nederlandse achternamen die een buitenlandse oorsprong hebben. Mensen die misschien niet automatisch hard werken of hun werk goed doen. Maar toch schijnt dit niet relevant genoeg te zijn…

Mochten mijn kinderen erover beginnen – de kans is groot dat mijn zoon dit onderwerp aan zal snijden – dan zal ik ze vertellen dat sommige “grote mensen” helemaal niet lief zijn. Zeker niet wanneer er geld mee gemoeid is. Gelukkig kan ik laten zien dat het ook anders kan. Mijn goede vriend Ilias – bekend van Ilias Delicatessen – is er eentje die iedereen een eerlijke kans wil geven. Zijn Instagram post was er vanochtend eentje om te koesteren! Dachten maar meer werkgevers zoals hij dit doet.

Een schermafdruk van de Instagram post van Ilias Delicatessen
Een schermafdruk van de Instagram post van Ilias Delicatessen

Zoek je trouwens nog een baantje? Aan de marktkramen van Ilias Delicatessen is altijd plaats voor je. Wat je voor- of achternaam ook is…

Volgen
Samenvatting
Is Arthur wel in orde en Azzedine niet?
Titel
Is Arthur wel in orde en Azzedine niet?
Beschrijving
Hoe sommige werkgevers zich schuldig maken aan discriminatie en ermee "weg komen."
Auteur
Gepubliceerd door
De Goede Huisvader

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: