Moet je niet naar school? – update

Moet je niet naar school? – update

In 2015 schreef ik over de overstap van onze zoon van het regulier onderwijs naar de vrijeschool. Inmiddels zijn de zaken drastisch veranderd en is het tijd voor een nieuwe update.

In 2015 schreef ik over de vrijeschool. Dat deed ik als vader vaak, omdat ik van mening was dat er genoeg te vertellen was over deze vorm van onderwijs. Ook waren er genoeg mythes over deze onderwijsvorm. Inmiddels is een en ander veranderd en gaat zoonlief niet meer naar de vrijeschool. Dochterlief bezoekt de vrijeschool.

Basis

Een goede basis is essentieel. Denk maar eens aan het ontbijt. Ja, goed eten ’s ochtends. Zodat je de rest van de dag aankunt (mits je niet vergeet te lunchen). Met onderwijs is dat niet veel anders. Een goede basis begint zodra de leerling de school binnenstapt. Bij onze zoon ging dit helaas mis. Onbegrepen door zowel leerkrachten als leerlingen. Met zijn hoogbegaafdheid was het soms lastig om te begrijpen wat er in zijn hoofd omging. Aangezien we kozen voor een reguliere school, werd hij vanaf dag een cognitief onderworpen. Men zou hem wel eens wat te leren geven. Maar zoonlief had helemaal niets met een verplicht maandkaartje met opdrachten, die als een soort deadline afgerond moesten worden. Ook had hij niets met het feit dat hij sommige letters leerde. Hij wilde leren lezen. Maar tegelijkertijd ook gewoon graag kleuteren. Kortom, de school begreep het niet en hij begreep de school niet. Ook begreep hij niet, waarom juist hij gepest moest worden. Waarom moesten ze telkens weer hem hebben? Was het omdat hij anders was? Was het omdat hij andere interesses had? Of was het gewoon afkomstig van de ouders die hun kroost te kennen gegeven hadden, dat hij met rust gelaten moest worden. Hij was toch maar raar…

Geen kind is raar. Ieder kind is anders, hoewel ze in de basis allemaal hetzelfde zijn. Ze hunkeren naar erkenning van dat wie ze zijn of waar ze onderweg naar toe zijn.

We kozen ervoor om het dramatische traject op de reguliere school in groep drie (klas een) te verlaten en te kiezen voor de vrijeschool. De schade was toen echter al aangericht. Onze zoon had last van posttraumatische-stressstoornis. De oorzaken: het intense pesten, de afwijzing van de leerkrachten en het overlijden van zijn opa. Dit was allemaal de basis voor een ongelukkige start op de vrijeschool.

In de eerste weken op de vrijeschool werd nog wel eens de vraag gesteld aan zoonlief: Moet je niet naar school? Vandaar dat ik er een blog over schreef. Nog steeds zijn er de vooroordelen, helaas.

Zoonlief is overgestapt naar het speciaal basisonderwijs. Zijn PTSS zat hem teveel in de weg. Met de toezegging dat er in de klas van de vrijeschool een plaatsje wordt vrijgehouden. Dat is een fijne, opbeurende gedachte. Zoonlief is dan ook hard bezig (en goed bezig). Hij mist zijn school enorm. Vooral de vakken die niet gericht zijn op het cognitieve. Laat dit nu net een van de misvattingen zijn die hem heeft over de vrijeschool.

Als het om het cognitieve gaat, dan denkt men vaak over de vrijeschool dat dit broedplaatsen van anarchie zijn. De kinderen mogen zelf weten wat ze doen en wanneer ze het doen.

Fout!

Een vrijeschool staat niet voor onbeperkte vrijheden voor de kinderen. Dat mijn dochter op bepaalde dagen eerder uit is dan buurtgenootjes, dat heeft te maken met de indeling van het rooster. Niet omdat er maar weinig lesgegeven wordt. Sterker nog, de vrijeschool heeft eenmaal per jaar een verplichte schooldag die plaatsvindt op een zaterdag.

Alleen is er zoveel meer dan kinderen te overvoeren met cognitieve zaken. Dochterlief heeft in totaal twee dagen op de school in de buurt gezeten. Vertwijfeld vroeg ze zich af, waarom ze niet naar dezelfde school mocht als haar broer. Er was tijdens de wendagen geen plaats in de kleuterklas, vandaar dat we ervan uitgingen dat ook haar start op een reguliere school zou zijn. Nee, ze werd er niet echt bijzonder gelukkig van. Dat werd ze wel, toen ze terechtkwam in de kleuterklas van de vrijeschool. Een plaats waar kleuters mochten kleuteren. En voor ons als ouders, een plaats waar geen “vijandigheden” plaatsvonden. Ik noem het maar even zo, maar het was niets meer dan buitensluiten, roddelen en – vooral- veroordelen.

De overstap naar de vrijeschool zorgde voor veel vragen. Kon dat zomaar? Inderdaad, gewoon een kwestie van inschrijven en afwachten. Andere vragen die voorbijkwamen waren:

Dus het onderwijs op de andere school was niet goed? Bijna drie jaar later kan ik met stelligheid zeggen dat dit inderdaad niet zo was. Althans, niet voor mijn kinderen. Dat zoonlief de school inmiddels verlaten heeft, mag niet verward worden met het idee dat dit type onderwijs niets voor hem zou zijn. Hij heeft bepaalde hulp nodig. Hulp die hij ook nodig zou hebben gehad op de eerste school die hij bezocht, maar waarvan een en ander genegeerd werd…

Langzaamaan zag ik dat zaken veranderde. Na de nieuwsgierigheid kwam er een periode van stilte. Deze duurt nog steeds voor. Sterker nog, mensen die ik eerder gewoon sprak, die lopen mij voorbij. Zo gaat dat blijkbaar. Helemaal nu ook dochterlief op de vrijeschool zit (eerste klas inmiddels).

In drie jaar tijd kan veel veranderen. Een ding heb ik geleerd en dat is dat ik nu wel klaar ben met alle vooroordelen die gekoppeld zijn aan de vrijeschool. Zoals ik destijds in mijn blog aangaf:

“Deze ontwikkeling houdt niet op bij het cognitieve deel. Ook het lichamelijke deel speelt een essentiële rol. Immers, zit je goed in je vel, dan kun je meer. Ken je het lichaam, dan weet je wat je sterke en zwakke kanten zijn.”

Voorbeeld

Vrijheid om je te ontwikkelen. Mooi toch? En wat betreft de idiote verhalen die de ronde doen over vermeend racisme (yes, na drie jaar nog steeds): dit is achterhaald. In plaats van zich daarop te focussen, lijkt het mij een goed idee om eens te kijken naar waar deze onderwijsvorm voor staat. Een onderwijsvorm waarin het cognitieve een is met het lichamelijke. De expressie, het enthousiasme… het is bijzonder mooi. En een ding wordt de leerlingen toch net iets beter geleerd dan op sommige andere scholen. Dat is respect voor mens en natuur. Dus ook voor je medeleerlingen. Menig school zou hier nog een voorbeeld aan kunnen nemen!

 

Moet je niet naar school?

Gelukkig wordt de vraag niet meer zoveel gesteld als eerst….

 

 

Lees ook

Moet je niet naar school (maart 2015)

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: