Oud nieuws

Oud nieuws

Gedachten Geschiedenis

Een luchtige blog over de keer dat ik op zaterdagochtend een krant las. Een ritueel waarin ik gestoord werd door zoonlief, die zich aan het vervelen was. 



English


Click here for the English version

Vervelen en kinderen, een interessante combinatie. Zelfs wanneer er zoveel te doen is, dan is er altijd nog de mogelijkheid om je te vervelen. Kasten vol met speelgoed, maar het moment van vervelen kan altijd dichtbij zijn.

Nu zal ik het moment dat ik met een kop koffie mijzelf neergezet heb voor of achter een papieren kant niet echt kunnen vergelijken met een Japanse theeceremonie. Het koffiedrinken en het lezen van de krant is niet echt een kunstvorm. Het is een spaarzaam moment, want zo vaak koop ik geen krant. Een abonnement op een krant is een dure aangelegenheid. Wanneer het dan wel zover is, dan koester ik dat moment. Dat is het moment waarop je niet wilt horen: “Ik ben mij hartstikke aan het vervelen.”

Zoonlief was naar beneden gekomen en liet weten dat hij zich aan het vervelen was. Opvallend genoeg, kort daarvoor had hij zich boven teruggetrokken met zijn zusje. Ze zouden samen gaan spelen. De lol was voor hem van korte duur. Ik vroeg hem waarom hij niet meer aan het spelen was en het antwoord was er een om je over te verbazen. Zijn zusje was haar kamer aan het opruimen. Mijn dochter is geen fan van opruimen, hoe fanatiek we haar ook aansporen.

In een poging om hem ook zover te krijgen, stelde ik voor – terwijl ik net een interessant artikel moest onderbreken – om dan ook hetzelfde te gaan doen. De verveling zou dan voorbij zijn. Dit was geen optie, want dan zou hij zich nog steeds vervelen. Dat is natuurlijk bijzonder, want bij vervelen gaat het er volgens mij om dat je niet echt weet wat je moet doen. In dit geval was het eenzelfde voorstel als het doen van de was of het strijken van kleren. Onmogelijke opties voor mijn zoon. Zelfs mijn tegenwerping dat hij dan toch iets deed werd resoluut van de hand gewezen met de opmerking dat hij zelfs tijdens het opruimen zich nog steeds zou vervelen.

In mijn ritueel van krant en koffie is er nog een ander belangrijk onderdeel dat ik niet mag vergeten. Het opzetten van een lp. De collectie met lp’s bedraagt op dit moment iets meer dan 900 stuks, dus er is altijd ruimte voor muziek. Zelfs deze muziek kan een bron van ergernis zijn, vooral wanneer je last hebt van verveling. Op scherpe toon liet mijn zoon weten dat ik “de hele tijd maar platen” luisterde. Als aanvulling merkte ik op dat ik ook de krant las.

“Dat is ook oud nieuws”, zei hij met een zucht. Ik vroeg hem of het oud nieuws was wanneer ik platen aan het luisteren was. “Nee, die krant” was volgens hem oud nieuws. In poging om hem te bewegen om ook eens een krant van de binnenkant te zien, stelde ik voor dat hij anders ook een stukje zou lezen. Wie weet, misschien zou hij er wat van leren. Helaas, een poging om hem wat meer te laten lezen werd met een afkeuring beantwoord. Dit was veel te saai.

“Ik ben ook heel saai” was mijn antwoord. Misschien is dat ook wel zo. Een krant lezen in deze digitale wereld is natuurlijk not done. Hij had een beter idee: het lezen van een geschiedenisboek.

“Geen zin, ik lees toch al oud nieuws” was mijn antwoord. De koffie was op, de krant was uitgelezen, het moment was voorbij. Van boven schreeuwde zijn zusje triomfantelijk dat ze haar kamer opgeruimd had. Of we even wilden opmerken dat dit een hele prestatie was…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.