Over gamende kinderen

Over gamende kinderen

Het artikel dat ik vanochtend las op de website van het AD was er eentje die mij aanzette tot nadenken. In het artikel komen twee ouders van een negenjarig Brits meisje aan het woord. Het meisje heeft een afkickprogramma moeten volgen omdat ze teveel en te lang een videogame speelde.

Zelf was ik een jaar of acht, toen ik mijn eerste computer kreeg. Nou ja, ik moest deze delen met mijn twee zussen. De oudste was weinig geïnteresseerd, dus de “strijd” concentreerde zich tussen mijn andere zus en mij. In die tijd – ik besef dat ik ineens heel erg “oud” over moet komen – waren de computers nauwelijks te vergelijken met de moderne computers en al helemaal niet met de moderne spelcomputers zoals de PlayStation of de Xbox. Nee, dit was een computer van het met Commodore en deze sloot je aan op de televisie. Spelletjes spelen was een optie, maar het was nog meer een optie om er zelf mee aan de slag te gaan. Dit zou de basis leggen voor mijn programmeerervaring.

Terwijl de halve wereld destijds koos voor een MSX als spelcomputer of een Commodore 64, koos mijn vader ervoor om een Commodore 16 te kopen. Kenners weten dat deze eigenlijk beter was dan de “64”, maar nooit een succes is geworden. De programmeertaal BASIC was van een betere versie dan de “64.”

In BASIC kon je leuke dingen maken. Al vergde dat natuurlijk veel moeite. Dankzij een later aangeschafte tape streamer (een soort cassetterecorder) kon je wat je gemaakt had opslaan. Ik weet nog dat er een speciaal programma op de radio uitgezonden werd, waar aan het einde een serie piepjes te horen was. Nam je deze op, dan kon je beschikken over een programma dat je uit kon voeren op de computer.

Nadeel van de “lappen” tekst van BASIC waren zonder meer de fouten. Even niet opletten en de boel liep in het honderd. Toch was ik trots deze lappen tekst, zelfs wanneer er maar sprake was van het verschuiven van de cursor of een geluidje dat afgespeeld werd. Toch beheerste de computer niet mijn leven. Ik speelde nog gewoon buiten en koos voor mijn speelgoed. Soms was het even leuk om met de computer aan de slag te gaan.

De opvolger van de Commodore 16 was voor mij een Toshiba computer. Een groot en log bakbeest waarmee je leuke dingen kon doen. Inmiddels was ik een jaar of elf, twaalf. Ik schreef er allerlei programma’s op, die in de meeste gevallen niets voorstelden. Spelletjes spelen deed ik ook op deze computer, maar niet bijzonder vaak.

De eerste serieuze spellen speelde ik in de jaren negentig. Ik weet nog hoe ontzettend interessant ik het vond dat je met meerdere personen hetzelfde spel kon spelen. Het was meer de techniek “erachter” die mijn interesse had. Hoe kon dit allemaal plaatsvinden? Later, tijdens mijn studie, kreeg ik de antwoorden. Het aloude OSI-model speelde hierbij een grote rol van betekenis. Ik zag in die tijd al wel dat sommigen niet konden stoppen met spelen. Even nog dat ene level afmaken, alvorens ze echt zouden stoppen. Vier of vijf levels later, waren ze nog steeds aan het spelen. Logisch, want sommige spellen zijn zo gemaakt dat je er bijna onderdeel van wordt. Realistisch, uitdagend en nog meer van dit soort zaken. Het negenjarig meisje is geen uitzondering, al is ze wel jonger dan de meesten. Wellicht is dat wat opvalt.

Zelf heb ik ook een zoon van negen jaar, die zich eigenhandig Minecraft meester heeft gemaakt. Ook de verschillende spellen via het platform Roblox weet hij goed te spelen. Hoe ga je als ouder hiermee om?

In de eerste plaats komt het neer op het maken van duidelijke afspraken. Afspraken die jij als ouder kunt begrijpen, maar waarover een kind geen vragen hoeft te stellen. Ja, dit kan leiden tot een discussie over het “Waarom niet.” Je poot stijf houden is dan van groot belang en altijd kijken of de afspraken nageleefd worden. Wat doe je wanneer dit niet het geval is?

Wanneer ik het artikel lees, dan is het meisje in staat geweest om de ouders goed om de tuin te leiden. Dit toont haar gedrevenheid om het spel te willen spelen. Eigenlijk dus de verslaving. Nog even verder, nog even winnen, nog even kijken. Met verschrikkelijke gevolgen. Het kind presteerde overdag niets meer, kreeg woedeaanvallen en begon te liegen. De ouders grepen in en schakelden hulp in.

Kijkend naar mijn eigen kinderen, dan zie ik dat ze op bepaalde momenten ook helemaal op kunnen gaan in wat ze spelen. Wat een voortdurend punt van aandacht is: de hoeveelheid. We grijpen in waar nodig en belangrijker, we kijken actief mee. Niet dat we ieder moment mee kijken, maar we weten op hoofdlijnen wat ze doen. Ze doen het in onze nabijheid. Dat vinden ze soms niet leuk, maar dit zijn onze regels. Net zo goed als dat we te kennen geven dat het op een gegeven moment gewoon “klaar” is. Dat kan leiden tot teleurstelling, maar niet tot een trauma. Het trauma ontstaat pas op het moment dat het kind alleen nog maar dat kan functioneren in de buurt van een spelletje. Laat het niet of nooit zover komen, is mijn advies. Het verhaal van dit negenjarig Brits meisje is een goed voorbeeld.

Je kunt het allemaal makkelijk veroordelen op basis van het artikel in het AD. Je kunt het ook zien als een les. Een les om alert te blijven, om je kind goed in de gaten te houden. Zo simpel is het eigenlijk.

Ik hoop dat het meisje in kwestie snel weer “de oude” kan zijn.

Volgen
Samenvatting
Over gamende kinderen
Titel
Over gamende kinderen
Beschrijving
Dit blog schreef ik naar aanleiding van het nieuws dat een negenjarig Brits meisje verslaafd raakte aan het spelen van een videospelletje.
Auteur
Gepubliceerd door
De Goede Huisvader

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: