Soms gaat het anders dan je had gedacht

Soms gaat het anders dan je had gedacht

 Als ouder weet je dat het leven soms anders kan lopen. Anders dan dat je van te voren had gedacht. Deze blog schreef ik, nadat ik via Facebook een herinnering las van een gebeurtenis die twee jaar geleden plaatsvond.

Laat ik op een wat luchtigere manier beginnen. De afspraken die wij als aanstaande ouders maakten over ons huis. In het bijzonder onze woonkamer. Nee, onze woonkamer zou niet “overgenomen” worden door de kinderen. Soms moeten we hierom nog wel eens lachen. Vooral wanneer we na een dag waarop de kinderen alle hoeken en gaten van de woonkamer tijdens hun spel gebruikt hebben en even geen tijd (lees: zin) meer hadden om op te ruimen. Dan vragen wij als ouders aan elkaar: “Hoe zat het ook alweer met die afspraak?”

In een poging er nog wat van te maken spreek ik regelmatig met de kinderen af dat in ieder geval de tafel bij de bank niet gebruikt wordt als opslagplaats. Zoals de onderstaande foto laat zien: dit lukt ons aardig…IMG_20180925_210624.jpg

Nu heb ik niet de illusie dat dit soort afspraken gaan werken, overigens. Zeker niet wanneer je realiseert dat wij geloven in het idee dat kinderen de ruimte moeten kunnen krijgen om te spelen. Vandaar dat er in de woonkamer soms de meest rare dingen te vinden zijn. Volgers via Instagram weten dit. Zo hebben zij in de aanloop naar de kampeervakantie een rood tentje in onze woonkamer zien staan.

Nee, soms gaan dingen anders dan dat je van te voren bedacht had. Dat geldt zeker voor de herinnering die ik vandaag las via Facebook. Soms is het best confronterend wanneer je dit soort herinneringen leest.

Deze herinnering gaat terug naar het jaar 2015. Dit was het jaar na mijn burn-out. Deze burn-out zorgde ervoor dat ik eind 2013 een keuze maakte om mij toe te leggen op mijn taak als huisvader. Iets dat mij tijdens mijn burn-out wel goed afging. Mijn burn-out werd veroorzaakt door de werkzaamheden en het feit dat ik geen nee wilde zeggen. Geen goede combinatie. Zeker niet wanneer je bedenkt dat mijn werkgever verlangde dat ik gewoon hetzelfde werk zou doen. Werk dat ook in een veertigurige werkweek niet af zou komen. In een 24-urige werkweek zou dit werk al helemaal niet afkomen.

Eind 2013 werd duidelijk dat het een kwestie was van “overleven.” Zou ik doorgaan om te kiezen voor deze baan, nadat ik weer hersteld zou zijn, dan zou dit tot dezelfde problemen leiden. Mijn werkgever was niet voornemens om iets aan de situatie te doen. Dat moest ik zelf maar doen. Dat idee stond mij niet aan. In overleg besloten we dat ik “thuis” zou blijven. Ik zou mijn eigen bedrijfsactiviteiten combineren met de zorg voor onze kinderen.

In 2015 besloten we – wederom in overleg – dat het tijd werd voor een nieuwe start. Ik begaf mij opnieuw op de arbeidsmarkt. Er volgden een aantal sollicitaties en uiteindelijk werd ik aangenomen. Het leek een droombaan te zijn. Niets was minder waar. Ik was op papier een consultant en het was de bedoeling dat ik naar klanten door het hele land zou gaan. In de praktijk betekende dit dat ik zelf maar uit moest zoeken hoe ik daar zou komen. Een leaseauto, daarvoor was geen geld. Opvallend genoeg konden andere collega’s, inclusief zij die het pand nauwelijks verlieten, kiezen uit een leaseauto. Er was een deelauto abonnement afgesloten, maar in de praktijk kwam dit erop neer dat deze eigenlijk bedoeld was voor medewerkers die er al langere tijd werkten. Niet voor nieuwe medewerkers.

Dit klinkt allemaal erg raar. Dat was het natuurlijk ook. Wanneer ik hierover iets zei, dan werd mij voorgehouden dat ik weinig inzet toonde en dat ik er niet zeker van kon zijn dat mijn contract verlengd zou worden.

2015 was ook het jaar waarin een en ander veranderde voor wat betreft mijn zoon. Hij had geen goede start op zijn eerste school. Dit was een school in de buurt, die we gekozen hadden omdat dit makkelijk zou zijn. Hij kon hier vriendjes maken en die zouden dan dichtbij wonen. Helaas, een hoogbegaafd kind werd niet begrepen. Ook niet door de leerkrachten of het ondersteunend personeel. Alles lag aan hem, zelfs wanneer hij gepest werd – omdat hij “anders” was. We kozen ervoor om te wisselen van school. Helaas lost een wisseling van school niet altijd wat op. Er volgde een plezierige eerste tijd op de vrijeschool. We hadden het idee dat alles wel goed zou komen. Helaas, dit was niet zo. Opnieuw volgde er een moeizame periode, die er uiteindelijk toe zou leiden dat zoonlief de overstap zou maken naar speciaal basisonderwijs.

Voordat het zover was, volgden nog een aantal incidenten op school. Een ervan was voor mij de aanleiding om op zoek te gaan naar een andere werkgever. Dit was niet zozeer het incident zelf, maar de manier waarop er mee omgegaan werd door mijn werkgever.

Wanneer je mij zou vragen wat de datum was waarop dit incident plaatsvond, dan moet ik het antwoord schuldig blijven. Wel weet ik dat ik gebeld werd. Na het naar binnen gaan op school was mijn zoon weggelopen. Dit is iets dat je als ouder nooit wilt horen. Zeker niet wanneer je verneemt dat jouw kind nog altijd niet is gevonden.

Tegen een collega zei ik dat ik weg moest. Naar de andere kant van de stad om precies te zijn. Met de fiets, want mijn zoon moest gevonden worden. Dat gebeurde, want een lieve mevrouw had een klein jongetje zien lopen tijdens schooltijd. Ze besloot hem terug te brengen naar de dichtstbijzijnde school. Dat was direct ook het juiste schoolgebouw. Daarvan kreeg ik niets mee, want ik was bezig aan mijn dollemansrit door de stad., Rode verkeerslichten werden genegeerd. Verkeer van rechts, inclusief een stadsbus ook. Waanzinnig natuurlijk, want hiermee nam ik te grote risico’s. Bij school aangekomen vernam ik dat zoonlief terecht was. Gelukkig. Nadat ik bijgekomen was, reed ik terug naar de andere kant van de stad. Hier kreeg ik de wind van voren. Niemand vroeg mij hoe het was afgelopen. Dit terwijl ik duidelijk had gemaakt wat er aan de had was, voordat ik weg ging. Nee, er werd een betoog opgehouden door de directeur over verantwoordelijkheden. Hoe ik het in mijn hoofd had kunnen halen dat ik zomaar weg gegaan was. Een vast contract, dat was iets waar ik geen rekening mee meer hoefde te houden. Ik sprak met iemand die geen compassie kon opbrengen en daarom besloot ik op zoek te gaan naar een andere baan. Dat was zeker niet hoe ik het van te voren had bedacht. Wat ik ook niet had kunnen vermoeden is dat ik al ver voor het einde van het contract een nieuwe baan gevonden had. Eentje waarbij ik wel kon doen wat ik wilde, waar ik serieus genomen werd. Maar ook eentje waar weer sprake was van een situatie die je van te voren niet zou kunnen bedenken. Ditmaal was het er eentje waarbij ik moest inzien dat het onder de omstandigheden van dat moment – zoonlief had meer zorg nodig – het beste zou zijn om te kiezen voor een zorgtaak, in combinatie met een taak als zelfstandige.

De herinnering op Facebook zette mij vandaag aan het denken. Hoe anders is het daarna gelopen. De opdrachten bleven uit, lange tijd. Toch was er voldoende werk te doen. Ik schreef, meer en meer. Ook over mijn leven als huisvader. Dat wilden mensen graag lezen. Ook waren er opdrachtgevers die wilden dat ik voor hen zou schrijven. Net toen ik even dacht voorlopig maar verder te gaan als schrijver in plaats van fotograaf, veranderde alles weer. Maar goed, ook dat is een kwestie van dingen die “anders gaan.” Daarover vertel ik je op een later tijdstip vast nog wel meer.

Heb ik spijt van de keuze? Eigenlijk niet. Het heeft mij veel opgeleverd. In ieder geval de wetenschap dat dingen anders kunnen lopen. In ieder geval anders dan dat je van te voren bedacht had. Je kunt daardoor het idee krijgen dat het allemaal wel niet goed zal gaan of dat alles gedoemd is om te mislukken. Je kunt ook gewoon door blijven gaan. Dat is soms moeilijk. Zoals ik mijn zoon vandaag verduidelijkte, na een wat mindere dag op school: morgen komt de zon weer op en is er weer een nieuwe kans om te genieten van warmte. Regent het die dag, zoek dan de bescherming op. Kijk naar de mogelijkheden die een regenachtige dag je kan bieden. Zelfs regenachtige dagen kunnen genoeg kansen bieden. In het geval van mijn kinderen: een nieuwe manier om de woonkamer om te toveren in iets anders… een grote speelplek of een grote speeltent!

De Facebook herinnering
De Facebook herinnering

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: