Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan

Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan

Corona crisis

De afgelopen twee weken stonden in het teken van zwaardere maatregelen. Wat blijkt? Het is niet mogelijk geweest om het aantal besmettingen te laten zakken. Het lijkt een kwestie van Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan te zijn.

Nog slechts een paar uur. Dan weten we het. Alsof er een prijs uitgereikt gaat worden. Alleen is het geen prijs. Het gaat om De Persconferentie. Let even op de dramatisch gekozen hoofdletters…

Deze Persconferentie staat niet langer in het teken van foei. Nee, de toon is veel serieuzer. Het aantal besmettingen blijft stijgen, het aantal ziekenhuisopnames ook. Het is code rood. Zwart overigens op sommige kaartjes.

Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan. Na een zomer waarin sommigen van mening was dat het virus ook wel even zou genieten van een zomervakantie, kregen we te maken met oplopende cijfers. Wanneer deze dagelijkse cijfers gelijk zouden zijn aan mijn banksaldo, dan had ik geen reden tot klagen. Dat heb ik wel.

Dat geklaag uit zich het ene moment in gevloek, het andere moment een felle sneer op social media.

Is het wel een kwestie van Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan?

Fuck Corona!

Dat laatste deel is zeker zo. We konden bepaalde versoepelingen niet aan. We waanden ons koning of koningin. Fuck Corona! We staken de middelvinger op. Vooral naar de nog geldende maatregelen. Want het was nu toch allemaal wel voorbij?

Niet iedere overigens. Dat maakt het eerste deel van de zin (Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan) ook juist. Misschien moeten het twee zinnen zijn. Sorry, we hebben het geprobeerd. We konden het niet aan.

Aan de ene kant dat deel van de bevolking dat de ernst nog steeds bleef inzien en aan de andere kant het deel dat middelvingers bleef opsteken.

Oh ja, we hadden het zo zwaar. Zo zwaar. Zo zwaar hadden zij die in het ziekenhuis terecht kwamen niet. Dat zijn overigens geen “echte” patiënten, wist je dat nog niet? Die mensen krijgen een vergoeding (betaling) van het RIVM. Dan moeten ze wel even faken (om) doodziek te zijn. Maar met een beetje slangen en apparatuur kan iedereen er wel ziek uitzien in een ziekbed.

Misschien niet allemaal. Zij die wel ziek waren van dit virus – wat overigens niet meer is dan een griepvirusje – hadden het aan hun eigen situatie te danken. Hadden ze met hun broze of weke gezondheid maar binnen moeten blijven. Wanneer zij binnen hadden gebleven, dan zouden nu de kroegen gewoon open kunnen blijven tot in de laatste uurtjes. Iedereen weet toch dat dit soort zaken behoren tot de primaire levensbehoeften?

Dat er nog steeds ver van tevoren online boodschappen gedaan moeten worden, zodat sommigen er wel op uit moeten, dat is niet belangrijk. Ook is het niet belangrijk dat sommige mensen toch echt geen toegang hebben tot internet. Wat een sukkels, jôh. Wie heeft er nou geen internet?

Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan. We probeerden misschien wel wat, maar ach. Er moest gewerkt worden. Dat zei de baas. Of we zeiden het zelf. De hele dag thuiswerken, ook al zou dat kunnen, nee. Toegegeven, er zijn beroepen waar het niet kan, thuiswerken. Gelukkig kunnen deze mensen straks weer instappen in een legere bus of trein. Dat scheelt weer. Op weg naar hun werkplek – misschien wel te omschrijven als essentieel – hoeven ze niet meer mee te maken hoe de buschauffeur of conducteur in elkaar wordt gemept door een kansloos figuur zonder besef dat de buschauffeur en conducteur uitvoerenden zijn van de maatregel. De maatregel waarbij je in het OV – waar het lastig afstand houden is – een mondmasker draagt. Dat heeft de overheid besloten.

Tweede Wereldoorlog

Wanneer ik het toch heb over onze regering en onze bestuurders. Het is allemaal tuig van de richel. Opsluiten, levenslang. Hoe durven zij alles af te pakken? Hoe durven zij ons in een nog ergere crisis te storten dan tijdens de Tweede Wereldoorlog? Hoe?!

We blijven ertegen protesteren. Zelfs wanneer je te kennen is gegeven om dit niet te doen. Niemand zal ons vertellen wat niet mag, want “Wij zijn Nederland.” Blijkbaar ben ik geen Nederland. Dat zou eigenlijk moeten zijn: “Wij zijn Nederlands” en “Blijkbaar ben ik niet Nederlands.”

Ik wil best mijn koffers pakken, omdat ik niet “Nederlands” ben. Als dit moet. Omdat ik zeg dat het verpest is zo. Het is verpest door mensen met die middelvingers. Ze dachte: “Het kan wel” of “We moeten er tegenin gaan.” Of ze dachten in hashtags… #ikdoenietmeermee. Of dat deden ze een dag later weer wel. Verwarrend, maar bedankt!

Bedankt.

Dank voor het niet willen accepteren dat dit een voor sommige mensen levensbedreigende ziekte kan zijn. Bedankt dat je haantje de voorste wilde zijn. Dat je wetenschappers uit moest maken voor onkundigen of nog erger. Dat je medewerkers in de zorg liever dood neer zag vallen.

Ik hoop dat “jouw wetenschap” en de medische zorg, waar je een middelvinger naar uitstak kunnen helpen. Mocht het nodig mocht zijn. Nee, ik wens het je niet toe. Ik wens je gezondheid. Net zo goed als dat ik dat ook toewens aan iedereen die nu is getroffen.

Sorry, we hebben het geprobeerd en konden het niet aan.

Niemand gaat “Sorry” zeggen. Moet ik het doen?

Sorry, dat je niet meer kunt doen wat je wilde of kunt doen wat je wilt. Dat je geen werk hebt. Dat je klanten teleur moet stellen. Ook sorry voor de misgelopen vakantie, de feesten en partijen. Zelfs voor het thuisonderwijs, de wachtrij in de teststraat. Sorry, sorry. Honderd maal sorry!

Weet je overigens nog hoe het allemaal zo is gelopen?

We dachten: “Corona is met vakantie.”

Zomervakantie.

Heerlijk.

En daarna? Business as usual.

Ook heerlijk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.