“Stokstijf-bevroren”

“Stokstijf-bevroren”

Ken je dat gevoel? Dat gevoel van tijdloos. Van tijd die stil lijkt te staan? Of misschien beter: die momenten waarop je wilt dat de tijd even stil blijft staan. Een blog over “stokstijf-bevroren” in een wereld die altijd maar blijft doordraaien.

Bijna dagelijks gebruikt mijn dochter het Google Home Mini-apparaat om haar te vertellen hoeveel dagen het nog wachten is tot haar verjaardag in maart. Een paar weken geleden nog deed zoonlief hetzelfde. Daar is hij mee gestopt, omdat meer dan 300 dagen toch wel een erg lange periode is.

Dat tellen of aftellen zorgt bij mij voor een raar gevoel. De kinderen worden ouder. Ik word ouder. Dingen veranderen. Soms is dat moeilijk, soms niet.

Wanneer ik heel eerlijk ben, dan mis ik de luiers niet. Geen zorgen, ik was destijds niet “die vader.” Eentje die op dit punt zijn verantwoordelijkheid nam. Al is dat een gewichtige term.
Wat ik wel mis? Zoveel momenten die gekoppeld zijn aan de eerste levensfase. Teveel om op te noemen. Natuurlijk, ze werden vervangen door andere momenten. Ook mooi, ook bijzonder. Ook teveel om op te noemen.

Toen een aantal azijnpissende landgenoten Ali B op de korrel namen, omdat hij liet weten zijn kinderen te missen, zelfs op die momenten dat ze bij hem waren, knikte ik instemmend. Niet vanwege die azijnpissers. Het missen bestaat uit realiseren dat tijd niet stilstaat. Dat de klok blijft tikken. Met iedere tik van de klok worden momenten of levensfasen iets anders: geschiedenis.

Op sommige momenten wil je de klok stilzetten. Iedereen weet dat dit niet gaat. Waar komt dan toch dat verlangen vandaan? Is het angst voor het onbekende? Voor wat komen gaat? Of is het niets meer dan het vast willen houden aan iets warms, iets vertrouwds. Het verlangen om je heel lang onder te dompelen in dat warme bad van mooie herinneringen. Zelfs wanneer daar tussen ook de moeilijke momenten zitten.

Hoe kom ik hier nu op?

Simpel, vanwege de foto uit 2015. Genomen tijdens de zomervakantie. Een vierjarig meisje dat dit stukje van de wereld verkende. Ditzelfde meisje, nu bijna acht (vindt ze zelf, het is tenslotte al “bijna” maart) en vanavond over “meneren” op televisie zei: “Wouw, sixpack!”

Ik verlang ineens weer naar de periode van luiers verschonen…

Alles stokstijf-bevroren…

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: