Tien jaar geleden

Tien jaar geleden

Tien jaar geleden

Tien jaar geleden was je er ineens niet meer. Dat was raar, want je was er altijd. Al voordat ik geboren werd trouwens. Tien jaar nadat je er niet meer bent, is er veel gezegd over jou. Als eerste ging het om je muziek. Daarna kwamen de andere woorden. Deze woorden dreunen nog steeds na.

Nee, het is niet mogelijk om je nu nog verantwoording af te laten leggen. Je bent er niet meer. Dat kan dus niet meer. Bovendien deed je dat al twee keer tien je leefde. Toen volgde vrijspraak. Wel besloot je om een keer iemand af te kopen. Critici zeggen daarover: “Zie je, zie je!” Was dat omdat je ervan af wilde zijn? Dat gezeur. Dat weet ik niet. Dat weet niemand. Behalve jij. Maar jij bent er niet meer om dat toe te lichten.


Misschien deelde je het bed wel op een manier die niet is toegestaan. Dat weet jij. Dat weet ik niet. Of de ander dat ook echt weet, dat is mij niet duidelijk. Mensen doen de gekste dingen voor geld. Helemaal wanneer de andere partij zich niet verdedigen kan. Nee, daarmee zeg ik niet dat het niet waar is geweest. Ik zeg ook niet dat het niet waar is geweest.


Was je meneer X om de hoek geweest, dan was het niet zo raar geweest. Nee, meneer X beschuldig ik nergens van. Ik doel op de nalatenschap van jouw creativiteit. Die nalatenschap is groots. Onmetelijk. Hoe anderen dat ook proberen, ze komen niet in de buurt.


Je deed dingen – creatieve dingen – die op dat moment nooit waren gedaan. Je werd een voorbeeld, een superster. Precies zoals je vader zou hebben gewild, toch? Laat dat nu net iets zijn dat wel meer duidelijkheid geeft. De manier waarop jij jouw jeugd hebt moeten beleven. Moeten, want dat was het. Je moest samen met je broers. De top was niet hoog genoeg. Het heelal lonkte.


En nu, tien jaar nadat je wegviel heeft iedereen het weer over jou. Over wat je gedaan zou hebben. Niet over “Billy Jean”, “Bad”, “The way you make me feel.” Nee, over slaapfeestjes. Op een manier waarvan ik als ouder denk: “Dat kan niet!”


De waarheid. Wat moet ik daarmee? Natuurlijk, ik zou me dit als vader niet af moeten vragen. Misbruik is niet in orde. Dat is nog zacht uitgedrukt. Maar wat was het? Dat weet ik niet. Moet ik afgaan op een documentaire? Waarin jij niet aan het woord kon komen?


Het was veel makkelijker toen een andere held van zijn voetstuk viel. Lance Armstrong gaf uiteindelijk in een interview zelf toe dat hij gefraudeerd had. Voor mij de reden om wielrennen links te laten liggen. Dat ene “incident” maakte alles kapot.



Nu, tien jaar later bekeek ik net mini-concert dat je gaf tijdens de Superbowl. Januari 1993. Een show van ongekende presentatie. Eindigend met kinderen. En toen moest ik weer denken aan “dit alles.” En da’s best veel. Meer dan waar ik aan wil denken op de dag dat je tien jaar geleden overleed. Of is dat ego├»stisch?

Toen je tien jaar geleden overleed heb ik niet gehuild hoor. Wel was ik er kapot van. Dat huilen (ik geef het eerlijk toe) deed ik toen David Bowie overleed. Maar dat geheel terzijde.

Tien jaar later en ik denk: “Zal ik Thriller opzetten?” Met de originele versie kwam mijn vrouw laatst thuis. Ik heb ‘m nog niet afgespeeld. Raar eigenlijk.
Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: