Twaalf jaar geleden

Twaalf jaar geleden

Het is Valentijnsdag en ik denk terug aan twaalf jaar geleden. Met de hulp van achthonderd waxinelichtjes vroeg ik mijn wetenschapper ten huwelijk. Een dag die in het teken stond van een liefde die een stapje verder was gegaan en in het teken stond van een stervende liefde.

 

We woonden samen in ons eerste huis. Een huurhuis op de bovenste etage van een lift zonder flat. Het maakte niet uit, zelfs niet wanneer we boodschappen gedaan hadden. Het was ons huis en we woonden samen. Op 14 februari 2006, vroeg ik mijn wetenschapper ten huwelijk.

Het aansteken van de achthonderd waxinelichtjes nam ongeveer een uur in beslag. Was ik net begonnen met het aansteken van een nieuwe serie kaarsjes, dan waren de eerste weer uitgegaan.

Ze zei “Ja.” Gelukkig maar! Terwijl we samen op de bank zaten en dachten over wat komen ging, ontvouwde zich aan de andere kant van de muur een drama. Een stel dat onze buren was, kreeg fikse ruzie over een kaart die hij gekregen had en niet geschreven was door zij met wie hij samen woonde.

Het was een fikse ruzie. Gelukkig was hun dochtertje niet thuis. Een paar dagen later wel. Toen ze weer ruzie aan het maken waren, besloot ik de politie te bellen.

Onze liefde ging verder. Hoe het met die van hen is afgelopen: geen idee. Dit is mijn gedicht over die gebeurtenissen van twaalf jaar geleden. Wil je meer gedichten lezen, dan kun je terecht op mijn Instagram pagina of mijn andere website.

 

Twaalf jaar geleden

 

Twaalf jaar geleden

 

Twaalf jaar geleden brandde ik mijn handen
Niet aan de liefde
Nee aan waxinelichtjes,
ze moesten allemaal branden
Er was niets meer dat ik bliefde
En heel simpeltjes:
Wil jij? Ja!
We dachten er niet over na
Maar dat hoefde ook niet hoor
We gingen door
en terwijl we zeker een uur
samen zaten te denken aan wat komen zou
hoorden we via de muur,
een duidelijk teken van ontrouw

“Van wie is die kaart!”
“Gaat je niets aan,
ga je mij weer slaan?”
Ontaardt
gaven de buren
zich over aan hun kuren

Terwijl onze liefde een stapje verder ging,
stierf een andere liefde een pijnlijke dood
Onze liefde leek ineens te groeien,
vuurrood
Alsof ze absorbeerde
alles dat aan de andere kant ontbeerde

Scheldwoorden over en weer
Gelukkig was dochterlief niet thuis ditmaal
Een volgende keer
nauwelijks een etmaal
na deze uitbarsting belde ik naar blauw
Dochterlief was thuis, toch toonden de twee geen berouw

Twaalf jaar geleden
Een dag ver in ons verleden
Maar een anker, een baken
Terwijl zij hun liefde afbraken
Ze probeerden het nog eenmaal, ergens ver weg
Vergeef mij, wanneer ik dit zeg:
soms is liefde beter om af te sluiten
In plaats van je te laten omsluiten,
door verdriet en boosheid
Is dat immers geen domheid?

En onze liefde dan?
We toonden aan dat het wel mogelijk was
Dat ’t wel kan
Het is niet lopen op gebroken glas
Nee, het is lopen op een tapijt van rozenblaadjes
Zonder ze te beschadigen,
met hier en daar wat ariaatjes
Een gevoel van overdadige
zonnestralen, warm, vertrouwd
En ja, we zijn inderdaad getrouwd!

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: