Vroeger was alles beter!

Vroeger was alles beter!

Oh, hoe vaak ik in mijn leven te horen heb gekregen dat vroeger alles beter zou zijn. Het moet werkelijk een paradijs geweest zijn in bepaalde, voorbije tijden. Natuurlijk, ik maak me er ook schuldig aan. Zelfs tegenover mijn kinderen.

Vroeger was niet “alles” beter. Ook was het vroeger niet anders dan vandaag de dag. Zelfs door technologische ontwikkelingen wordt het “heden” niet ineens anders dan vroeger. Trouwens, wat is dat eigenlijk? Vroeger?

Hoe ver moeten we dat “vroeger” zoeken? Vijftien jaar geleden? Vijftig jaar geleden? Honderd jaar geleden?

Iedereen doet het. Hoe het er vandaag de dag aan toe gaat vergelijken met iets van “vroeger.” Denk bijvoorbeeld aan de eindeloze vakanties. Ze duurden niet eindeloos. Dat was alleen maar zo, omdat je de wereld anders zag. De blik van kinderen is echt anders dan die van volwassenen. Je leert in de loop van de jaren rekenen, maakt kennis met het begrip tijdsbesef en ziet dat er meer is. Aan de ene kant is dat natuurlijk jammer. Aan de andere kant is het realistisch.

Dat neemt niet weg dat je soms best mag genieten van dingen die “gewoon” zijn geworden. Of van dingen waarvan jouw kinderen ook kunnen genieten. Zo herinner ik mij de momenten een paar jaar geleden dat ik de step van zoonlief gebruikte om naar school te steppen. Maar ja, dat is inmiddels ook vroeger en door ervaring weet ik wat er in die tijd gebeurde dat niet goed was. Pesterijen, met als “eindresultaat” een zoon die uiteindelijk gediagnostiseerd werd als PTSS-patiënt… of -slachtoffer.

Vroeger was niet alles beter. Kijken we naar de vorige eeuw, dan waren het ziekten die niet te genezen waren. Of het waren oorlogen, al komen die vandaag de dag nog steeds voor. Misschien niet meer in dit welvarende land.

Vroeger was ook een “tijd” waarin man en vrouw niet gelijk waren. Waarin kerk en staat niet van elkaar gescheiden waren en dat brengt mij op een belangrijk punt. Een punt dat eigenlijk niet is veranderd. De manier waarop we tegen “anders” aankijken. Met anders bedoel ik niet “anders”, maar dat wat door sommigen nog steeds niet als normaal beschouwd wordt.

Jawel, de Nashvilleverklaring. Veertien artikelen origineel opgesteld in het Engels door de Commissie voor Ethiek en Godsdienstvrijheid. Dit is een onderdeel van de Southern Baptist Convention (SBC). Om nog even in het thema te blijven: dit is een protestants kerkgenootschap dat haar oorsprong heeft in de negentiende eeuw. Er was destijds een “goede” reden voor het ontstaan van de SBC, omdat niet iedereen het eens was met de beslissing van sommige leiders van de eveneens in de negentiende eeuw opgerichte Baptist Board for Foreign Missions (BBFM) om zich actief uit te spreken tegen de slavernij. Dit leidde in 1845 tot de start van de SBC. Er volgden eeuwen van conflicten en afscheidingen. Het meest recente voorval op dit punt dateert uit 1979.

Overigens belangrijk te weten: de Amerikaanse presidenten Jimmy Carter en Bill Clinton hebben volgens >Wikipedia hun wortels in de SBC. Overigens behoren zij niet langer tot dit kerkgenootschap.

In 2018 besloot deze SBC om de Nashvilleverklaring te presenteren. Doel was om hun gelovigen een leidraad te geven voor standpunten die volgens de SBC benoemd zijn in de bijbel en aandacht verdienen. Als reden hiervoor geeft het kerkgenootschap op dat men de behoefte voelt om zich uit te spreken nu er sprake is van een periode waarin standpunten afwijken zoals ooit beschreven in de bijbel. In het bijzonder gaat het dan om seksualiteit en gender.

Er is de afgelopen dagen genoeg over geschreven. Velen hebben een mening gedeponeerd, vooral na de Nederlandse versie van deze verklaring. Uit orthodox-christelijke hoek komen geluiden dat men niet mag zijn wat men wil. Dat men niet mag zeggen of schrijven wat men wil. Men gaat even voorbij aan het idee dat men ook geen ander geluid wil horen. Toch is dat niet anders dan pakweg vijftig jaar geleden. Ook toen was het uit den boze dat er ook maar iets goeds gezegd werd over homoseksualiteit. Dit was vroeger. Vandaag de dag is er op dit punt in de hoofden van sommige bewoners van deze planeet weinig veranderd. Op dit punt was vroeger niet beter. Vroeger mocht je niet kiezen voor liefde. Dan moest je kiezen wat iemand anders je opdroeg.

Vroeger is niet altijd beter. Soms ook niet slechter. Soms wel. Wat anders is, dat is de manier waarop we nu omgaan met woorden zoals die opgenomen zijn in de Nashvilleverklaring. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn wijze zoon er nog niet over gehoord heb. Eerder was hij volop bezig met Paarse Vrijdag. Omdat hij van mening is dat iedereen gelijk is en iedereen een goed leven mag verdienen.

Deze zelfde wijze zoon sprak zich eerder boos uit over iedereen die wat tegen moslims heeft. Hij weet dat er een man is in Nederland, die van mening is dat er geen plaats is voor moslims in Nederland. Nee, dit is niets dat wij als ouders gestuurd hebben.

Was er dan echt niets goeds aan vroeger? Wanneer je mijn woorden leest, dan zou je het bijna gaan denken. Natuurlijk was er veel goeds. Naastenliefde bijvoorbeeld. Ook een belangrijk thema in de wereldreligies. Religies die alleen een minder grote rol lijken te spelen vandaag de dag. Naastenliefde is het geven om anderen. Om wie bij je zijn, dichtbij of wat verder weg. Onderscheid maken is geen optie. Want in verschillende heilige geschriften staat beschreven dat je niet altijd mag oordelen. Natuurlijk, er staat ook beschreven dat het houden van iemand van hetzelfde geslacht niet kan, niet mag. Maar wanneer we de heilige geschriften letterlijk gaan nemen, dus elk woord, dan is er het nodige in deze samenleving dat veranderen moet. Zij die strenggelovig zijn zien in deze woorden misschien een reden om zich te roeren. Dat deze huisvader het ermee eens is. Laat dit duidelijk zijn: dat ben ik niet. Er staan in de heilige geschriften nu eenmaal goede en minder goede (ik zal het woord slecht vermijden). Stel je nu eens voor, dat we weer beginnen met het stenigen van mensen? Daarvan hebben we gezegd dat dit niet kan, niet mag. Het is dus niet goed.

Liefde is een vreemd iets. Het is soms niet standaard. Laat dit nu net het leven zijn? Het leven is soms niet standaard. Kijkend naar mijn eigen situatie ben ik sinds 2014, het jaar dat ik huisvader “werd” ook niet standaard. Kijkend naar voorbije jaren zie ik ook iemand die “anders” is. Zo stond ik erop dat tijdens mijn huwelijksplechtigheid eens wat anders werd gedaan: zij moest eerst aan de beurt komen tijdens de trouwgelofte. Opvallend genoeg, deze vond plaats in een gemeentehuis van een plaats in Nederland die bekend staat als conservatief-christelijk.

Natuurlijk heb ik “makkelijk” praten. Ik ervaar geen sociale druk als het om mijn seksualiteit gaat. Ik ervaar geen worsteling als het gaat om het ontdekken van wie ik ben of heb dit nooit hoeven te ervaren. Ik kan geen voorstelling maken van hoe erg het moet zijn die hiermee wel worstelen. Dan doel ik niet eens op het uit de kast komen. Nee, dan heb ik het over die momenten waarop de natuur er even “naast” zat. Die momenten waarop iets moest veranderen. Die momenten heb ik nooit gekend. Desondanks zie ik dat dit moeizaam is. Afwijzen is geen optie. Inzien dat het zo is, dat is een eerste stap. Inzien dat verklaringen zoals de Nashvilleverklaring geen stap terug is, maar een bevestiging is hoe men de plank misslaat. Want dat is het. Dan is vasthouden aan vroeger iets dat vuil is geworden. Dan is dat stukje vroeger niets meer dan een fabel. Eenzelfde fabel als het vasthouden aan patronen die eeuwenlang als normaal beschouwd werden. De rolpatronen tussen mannen en vrouwen. Mannen zijn niet beter, omdat ze man zijn. Net zo goed als dat vrouwen niet beter zijn, omdat ze vrouw zijn.

Vroeger, het blijft een moeilijk onderwerp. Er zijn mooie dingen te vinden in het verleden. Maar er zijn ook dingen aan te wijzen die veranderd zijn in positieve zin.

Mijn kinderen vertel ik over vroeger. Hoe dingen toen gingen. Ik vertelde mijn dochter over Aletta Jacobs en haar vurige wens om dezelfde opleiding te volgen als haar mannelijke leeftijdsgenoten. Ik vertel mijn zoon dat roze niet gekoppeld hoeft te zijn aan meisjes of vrouwen. Dat hij roze ook gewoon een mooie kleur mag vinden, wanneer hij dit wil. Maar ik vertel ze ook over de negatieve dingen uit het verleden. Over onvrijheden, over strijd. Maar bovenal vertel ik ze, keer op keer, over de mooiste dromen die uitkwamen. Dromen van gewone mensen. Daarmee wordt vroeger niet langer gewoon op sommige punten. Dan wordt het bijzonder. En daar gaat het om: het leven is bijzonder en is niet “standaard.” Voor niemand. Wat bepaalde zichzelf “wijsgemaakte” fanatici ook willen doen geloven.

Vroeger was niet altijd beter, het was anders: soms goed, soms niet. 

Bron afbeelding: Sharon McCutcheon – Pexels.com

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: