We gingen schoenen kopen… nou ja, “we”

We gingen schoenen kopen… nou ja, “we”

Gedachten

We gebruik je in veel zinnen. Soms gebruik je voor het gemak “we” terwijl er geen sprake is van “we.” Zo ook vandaag. Ja, we gingen met z’n drieën schoenen kopen. Niet iedereen kreeg nieuwe schoenen en zeker niet iedereen kreeg schoenen met lichtjes. De kinderen wel, ik niet.

Schoenen kopen met mijn kinderen is een uitdaging. Nadat we eerst wat basisregels hebben afgesproken, voordat we de winkel binnenstappen, volgt vervolgens het moment om ál die basisregels meteen weer te vergeten. Ondanks mijn herhaalde herinneringen is het alsof ik een andere taal spreek. Sterker nog, alles dat hen eerder is meegedeeld lijkt een bron van inspiratie te zijn. Oftewel: een bron van inspiratie om juist te doen wat niet wenselijk is. Neem nu bijvoorbeeld het in de buurt blijven tijdens het selecteren van geschikte schoenen. In enkele seconden waarin ik de juiste maat pak en mij omdraai is het kind in kwestie verdwenen. Dan zijn ze te vinden bij de spullen die we vooral niet gaan kopen. Denk aan de bijouterieën, de “verander T-shirts” of – geheel logisch – de te kleine maten.
Dochterlief is heel stellig. Die kiest standaard schoenen uit die zeker twee maten te groot zijn. Hoe ze op dit idee is gekomen is mij een raadsel. Wanneer ik haar dan rustig probeer duidelijk te maken dat ik het “echt wel” weet, volgt er een discussie. De voorgestelde maat, de schoenmaat van dat moment, wordt resoluut afgewezen. Hierna volgt een zoektocht naar een meetinstrument voor de voeten. Dit bevestigt natuurlijk dat wat ik al wist. Grote verbazing, die bijna grenst aan een vorm van apathische ontzetting volgt bij mijn dochter. Zodra ze dan wel overtuigd is, dreunt ze de schoenmaat op als een soort mantra. Vanzelfsprekend volgt een moment van hevige teleurstelling wanneer de juiste schoenmaat echt niet te vinden is tussen de schoenen voor de allerkleinste kinderen (lees: twee tot vierjarigen).
Zoonlief gaat anders te werk. Bij voorbaat zijn alle schoenen echt niet geschikt voor hem. Zijn maat staat er nooit tussen, zelfs al staat hij voor het juiste schap met schoenen en staat deze maat ook nog eens met koeienletters op het schap vermeld. Meestal gebruikt hij woorden als: “Nee hoor, dat klopt niet.” Waarna ik hem – soms wat minder geduldig – wijs op de maten die op de dozen vermeld staan.
Zodra hij een paar gevonden heeft, is het tijd om te kijken wat mijn dochter aan het uitspoken is. Vanmiddag had zij haar keuze opvallend snel gemaakt. Twee paar schoenen en ook nog eens twee dezelfde soorten. Dat wil zeggen: ze wist mij vol trots te vertellen dat ze bewust gekozen had voor twee dezelfde schoensoorten, maar dan in een andere kleur. Er volgde een opsomming bij welke kleren de bruine en bij welke kleren de zwarte zouden passen. Hierbij werd ik op een wat ruwe manier gestoord door een schoen die de lucht in vloog, gevolgd door een doos. Nu mag iedereen best weten dat zoonlief zich erg kan storen aan zogeheten “lipjes” in de schoenen. Iedereen weet dat schoenen niet zonder lipjes kunnen. Ik moet het eerste model nog zien dat deze niet heeft. Lipjes zijn een bron van ergernis voor mijn zoon, evenals sokken die afzakken trouwens.
Misschien moest hij toch echt even kijken naar de juiste maat. Of zou het misschien kunnen dat hij toe was aan een grotere maat? We zouden de voeten kunnen opmeten, maar dat is natuurlijk te makkelijk gedacht. Als een mol navigerend door het aardedonker ging hij te werk. Zonder enige meting dan maar alles passen wat hij interessant vond.
In een poging om iets voor elkaar te krijgen maakte ik een grote, grote, grote fout. Ik pakte een paar schoenen waarin ledlampjes verwerkt zijn. Je weet wel, van die schoenen die eigenlijk veel te snel stuk gaan. De lichtjes, de schoenen vaak niet. Zodra dochterlief deze schoenen zag, vond zij dat zij ook schoenen met lichtjes moest hebben. Geduldig legde ik hierna uit dat het niet ging gebeuren dat ze dan drie paar schoenen mee naar huis mocht nemen.
Na een stuk of zes keer gevraagd te hebben aan mijn zoon of de schoenen in kwestie fijn aanvoelden, konden we ons naar de kassa begeven. Ik twijfelde nog of ik het genoeg gevraagd had aan hem, omdat de gedachte van een vorige keer schoenen kopen nog vers in het geheugen stonden gegrift. Zoonlief was destijds niet voldoende “bevraagd” (slechts een keer of drie). Het resultaat laat zich makkelijk raden: op straat – de schoenen waren dus ontdaan van alle stickers en labels – liet hij weten dat ze toch niet lekker zaten.
Deze keer wist hij het zeker: beide paar schoenen zaten perfect. Dat hij in het pas-proces nog even een paar schoenen vakkundig wist te slopen, dat maakte de verkoper niet uit. Ik was overigens allang blij dat dit in de winkel gebeurde en hij daarna niet ging zeuren over dat paar schoenen en al uitvoorzorg een ander paar uitkoos.
En ja, de lichtjesschoenen. Schoenen met lichtjes. Die hadden we vroeger niet. Dit maakt mij natuurlijk heel erg oud. Maar goed, wij hadden wel meer dingen niet. Die lijst is enorm lang. En als het om sommige dingen gaat, ben ik van mening dat ik er ook gewoon nu nog recht op heb. In dit geval schoenen met lichtjes.
 
“We” gingen schoenen kopen, maar ík uiteindelijk niet. Soms is het niet eerlijk…
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.