Zonder titel

Zonder titel

Netjes doe ik mijn best, om mijn blogs te voorzien van een titel. Ook doe ik mijn best om zoveel mogelijk ‘correct’ te blijven. In deze blog doe ik het eens ‘anders.’

Let op, deze blog kan confronterend zijn en kan ruw taalgebruik bevatten.

Ik wil dood

Niet ik. Ik wil graag erg oud worden. Ik wil het project waarmee ik bezig ben tot een goed einde brengen. Ik wil schrijven. Ik wil fotograferen. Met mijn (bijna) 43 jaar ben ik goed op weg. Het is mij bekend welke offers ik daarvoor moest brengen en langs welke wegen ik gelopen heb. Soms waren het gemakkelijke wegen. Soms waren het onbegaanbare paden. Op dit moment loop ik over een hobbelig pad. Oppassen, want ik kon wel eens struikelen. Er zijn er, die dan hard gaan lachen. Ze verkneukelen zich over het feit dat ik dan weer eens gevallen ben en doen er alles aan om dat te laten merken. Gelukkig is niet iedereen zo. Dat geeft kracht. Kracht om verder te gaan.

Ik wil dood

Woorden die je niet wilt horen. Zeker niet op een maandagochtend. Niet nadat je voor een zoveelste keer in een ander bed dan het jouwe geslapen hebt. Op Instagram en Facebook doe ik er lacherig over. Dan post ik een foto van de Lego bouwwerken van mijn zoon. Dat ik daar vannacht mee ga spelen. Dat doe ik niet. In plaats daarvan lig ik na te denken. Ik denk na over waarom het toch zo is, dat mijn zoon niet in zijn eigen bed wil slapen. Over waarom hij voortdurend denkt dingen niet te kunnen doen. Ook denk ik na over hoe ik me de ochtend erna zal moeten inhouden. Iedere ouder weet wat een slaaptekort met je doet. In mijn geval is slapen alleen al een moeilijk iets. Jaren geleden was ik naar het Slaapcentrum gegaan. Daar werd vastgesteld dat ik een doorslaapstoornis heb. Dat is zo’n medisch gevalletje waarvoor niet echt een passende oplossing bestaat. Maar goed, met zoiets valt wel te leven.

Mijn zoon wil dood. Althans dat zegt hij, wanneer hij boos is. Boos op zichzelf, boos op de wereld. Dan wil hij niet meer onderdeel uitmaken van deze “kut familie.”

Waarom wil mijn zoon dood? Omdat hij tien jaar oud is en geen zin meer heeft. Het leven is soms te zwaar voor hem. Het is te veel voor hem. En waarom? Als tienjarige zou je fluitend door het leven moeten gaan. Dan zou je oprecht moeten kunnen genieten van de kleine dingen in het leven. Dan zou je het heerlijk vinden om te kunnen spelen. Dat zou je denken…

Niet wanneer je gedurende je periode op je eerste school zo intens gepest bent. Niet wanneer je op vijfjarige leeftijd afscheid moest nemen van je opa. Niet wanneer je last hebt van een voortdurende faalangst. Dan is de wereld niet mooi. Dan is de wereld soms een donkere plaats. Zeker wanneer je “kut vader” je dwingt om naar een plaats te gaan waar je eigenlijk niet wilt zijn: school. Dan wens je dat je dood was en eigenlijk niet alleen jij, maar ook je moeder, zusje en vader. Maar daar wil je eigenlijk niet bij zijn, want de autorit naar die verschrikkelijke plaats is onderdeel van dat wat je niet wilt.

Welke tienjarige zegt je “Ik wil dood” en wat doe je dan? Word je er boos om? Omdat het kind niet wil inzien dat er iedere dag weer een nieuwe kans gepakt kan worden? Dat er morgen weer een les BMX op het programma staat? Een les die niet in de directe omgeving gevolgd kan worden, maar waarvoor twintig minuten gereden moet worden met de auto? Of dat je vader, in een poging je uit de auto te krijgen, beloofd een spelletje te kopen voor de Playstation, ook al is het financieel soms erg krapjes? Je kunt nu denken dat ik doel op een ondankbaar kind. Maar nee, dit gaat dieper en verder dan ondankbaarheid. Dit gaat om het gevoel dat je door het vuur wilt gaan voor hem en jezelf er misschien in gaat verliezen. Iedere keer wanneer hij zegt dat hij dood of weg wil, dan voelt het als verliezen. Dat voelt het als intens falen. Sommigen zullen zich wederom verkneukelen hierover. Kijk eens naar die ‘softie’, dat watje. Hij laat zich inpakken door een kind van tien jaar. Anderen zullen zeggen dat ze het verschrikkelijk vinden dat zoonlief zo in de put zit. Of het ‘in de put zitten’ is, dat weet ik niet. Die put is dan diep en eruit klimmen duurt heel erg lang.

Wanneer ik mijn tijdlijnen op social media bekijk, zie ik zoveel vrolijkheid. Zoveel blijheid. Zoveel trots. Wanneer ik dan een filmpje plaats van mijn zoon, die toch van de startheuvel rijdt tijdens zijn BMX-les, dan doe ik dit niet om op te scheppen. Ik laat zien dat hij op dat moment in staat was om zijn angsten te overwinnen. Had ik het daar al over gehad? Zijn angsten?

Zijn angsten zijn divers. Soms zijn het spinnen. Gelukkig zijn we al vooruitgegaan, want toen hij heel erg jong was, toen waren het mieren én plastic zakjes. Aan de andere kant een groot voordeel. Zo hoefden we ons nooit zorgen te maken dat hij zou gaan spelen in het zand van een mierenhoop. Ook hoefden we ons geen zorgen te maken of hij misschien een plastic zak over zijn hoofd heen zou trekken. Dat was in dezelfde periode waarin hij nog niet kon lezen, maar wel even uit de folderstapel wist te benoemen wat de bedrijfslogo’s waren van IKEA, BCC, Praxis, Karwei, C&A. Toen vonden we dat grappig. Dat was het natuurlijk ook. Wisten wij veel dat het niet echt gewoon is, dat een kind met negen maanden ging lopen, praten (inclusief volzinnen) en de wereld op zijn manier begon te ontdekken. Pas veel later – toen we een test lieten uitvoeren – bleek dat hij een hoog IQ had.

Je zou dus zeggen dat het allemaal makkelijk moet gaan. Kinderen met een hoog IQ die kunnen toch alles? Pianospelen op hun derde. Of een vreemde taal leren op hun vierde. Zoonlief leerde zichzelf trouwens Engels praten, hij was toen zes jaar oud. Wanneer je hem daarmee confronteert, dan doet hij dat af als iets dat gewoon is. Want zo voelt hij zichzelf door de bank genomen: gewoon. Dat is dan nog het meest positieve, want er zijn ook regelmatig die momenten waarop hij zich dik vindt. Waarop hij van zichzelf walgt. En met walgen bedoel ik ook echt walgen. Dat zijn de momenten waarop hij zich bestempeld als een “K kind.” Met die “K” bedoel ik niet het vrouwelijke geslachtsorgaan. Nee, dan gebruikt hij dát ene woord dat gelijk is aan die ziekte. Die ziekte waaraan zijn beide opa’s zijn overleden (mijn vader overleed overigens lang voor zijn geboorte). De ziekte waarvan hij inmiddels heel goed weet, welke impact dat op anderen heeft. Dat ene woord heeft dus een beladen betekenis. Dan komt de geslepenheid bij hem naar boven. Hiermee kan hij anderen “pijn” doen. Net zo goed als dat hij weet dat eerst iets beloven hem helpt om iets voor elkaar te krijgen. Neem nu het naar school gaan.

Plechtig beloofde hij gisteravond dat hij lief naar school zou gaan. Het zou allemaal goed gaan. Ondanks het feit dat hij vandaag in een andere klas zit. Dat wil hij niet, want het is verwarrend voor hem. Momenteel zit hij in twee verschillende klassen. We hebben dit al ettelijke malen uitgelegd op school. School is echter van mening dat dit nog even zo moet zijn. Men noemt het voor het gemak maar een “stage.” Zo kan hij zien hoe het eraan toe gaat in de andere klas. Hij is van mening – en daarin geef ik hem gelijk – dat het lastig is. De ene klas werkt met schotten en een ander niveau, de andere klas niet. Al zit hij in de andere klas zelf wel weer achter een schot. Ja, dat is raar. Daarover hebben we ons ook regelmatig uitgesproken. Misschien zijn we inderdaad te ‘soft’ op dit punt. Menig ander ouder zou hun kind van school gehaald hebben en naar een andere school gestuurd hebben. Maar wij niet. Dat zou “wissel” nummer vier worden. Ooit begonnen op een school in de buurt, daar getraumatiseerd voor (tot nu toe) de rest van zijn leven (nooit een fatsoenlijk excuus ontvangen trouwens) en daarna naar de vrijeschool. Dat leek even goed te gaan, totdat de faalangst genadeloos toesloeg. Dit in combinatie met een leerkracht die niet meer wilde meebuigen (ze was immers toe aan haar pensioen), zorgde voor een nieuwe wisseling van school. We kozen voor een pedologisch instituut. Al kwamen we er snel achter dat de band met de Universiteit Leiden niet meer zo intens was als de jaren ervoor. Ook kwamen we erachter dat bijna alles geld kost. Geld dat soms lastig te vinden was, zeker toen ik geen vast inkomen had.

Therapie! Ga dan in therapie! Alles wat ik hierboven beschreven heb vraagt om therapie. Dat zal iedereen met mij eens zijn. Geloof mij maar, we hebben dat gedaan. Nu even niet. We zijn gestopt met therapie vanwege de therapie-moeheid van onze zoon. Daarvoor hebben we drie jaar intensief therapie gevolgd met hem. We moesten echter een keuze maken, toen de therapeut naar het buitenland vertrok. Gaan we door met een andere therapeut of doen we even niets. Rust. Geen kind dat niet naar de therapiesessie wil gaan en er alles aan doet om dit te voorkomen. Eigenlijk hetzelfde als het naar school gaan nu. Zijn we dan geen steek verder gekomen? Gelukkig wel, al zou je dit misschien niet denken. We hebben het nog erger gehad. Kan dat? Dat kan.

Dus, hij wil dood. Hij wil weg bij ons. Maar tegelijkertijd kan hij ’s nachts niet slapen, alleen. Tegelijkertijd wil hij niets liever dan bij ons zijn. Tegenstrijdig hè? Dat is het hele “verhaal”, een voortdurende paradox. En ergens in dit verhaal doen zich dan de spaarzame momenten voor waarop het wel even goed gaat. Parels om te koesteren. Maar ook de parels verliezen glans. Zeker na een ochtend als vandaag. Dan denk ik na hoe het verder moet. Verder dan het kijken naar deze middag doen ik niet. Dan denk ik na over waar en wanneer ik mijn belofte gaan inwisselen. Verklaar mij maar voor gek, maar ik deed de belofte om hem een spelletje te geven voor de Playstation. Breek ik de belofte dan is dat niet goed. Beloon ik hem daarmee voor slecht gedrag? Nee, ik beloon hem voor dat wat hij niet deed. Het water in springen bij school om zo een einde te maken aan alles. Dat zou overigens wat lastig zijn, want het was ondiep water.

Maak ik mij zorgen? Zorgen dat er een dag gaat komen dat hij de wens om dood te gaan ook daadwerkelijk zal gaan uitvoeren? Zeker. Dat is misschien confronteren, maar dat is het nu eenmaal. Het is bijzonder confronterend allemaal. Om in zijn woorden te spreken: HET IS KUT. Of misschien beter bij mijn eigen geslacht te blijven: HET IS KLOTE.

Het zal niet vaak voorkomen dat je deze Goede Huisvader zo’n stukje ziet schrijven. Dat heeft ermee te maken dat ik wil focussen op dat wat wel goed gaat. Het is niet allemaal verschrikkelijk. Er zijn ook die momenten die ik niet wil missen. Zijn enthousiasme. Zijn energie. Toch zijn er momenten die ik wil missen. Dat is egoïstisch, ik weet het. Dat zijn de momenten waarop hij zichzelf dood wenst. De momenten waarop hij pijn doet. En de momenten waarop hij net iets meer aandacht moet krijgen dan zijn zusje. Laten we haar ook niet vergeten.

Zijn zusje weet dat haar broer anders is. Toch blijft ze hem vertellen dat hij het kan. Ze vertelt hem dat hij niet moet opgeven. Ze slikt even wanneer ik haar zeg dat terug moet naar de auto. Ik kan dan niet wachten op de bel, want haar broer zit alleen in de auto. Toch gaat ze dapper naar de rij. Haar mogen we ook niet vergeten. Voor haar is het niet eenvoudig wanneer haar broer uit het niets verklaart dat ze zijn zusje niet (meer) is.

Je kunt de vraag stellen waarom ik dit zo “open” deel met de rest van de wereld. In de eerste plaats is het geen kwestie van zielig doen. Ik ben niet zielig. Ook is mijn zoon niet zielig. De eerste die dat beweert kan wat mij betreft de boom in. Het is ook geen manier van aandacht vragen. Het is om te laten zien dat het niet altijd leuk is. Dat het niet altijd makkelijk is, maar dat – en dat is de boodschap van dit verhaal – dat er altijd weer een zon zal opgaan. Er zal altijd weer een nieuwe dag aanbreken. Er is altijd weer een nieuwe ronde. Geloof ik daar niet meer in, dan kan ik het net zo goed opgeven. Dat is geen optie, nooit. Daarom deelde ik eerder via mijn persoonlijke Facebookpagina een status waarin ik echt woedend was. Woedend op een stel kinderen van de eerste school van mijn zoon. Die hem weer eens – zoveel jaar later – aan gingen pakken. Die hem bedreigden, die hem pijn gedaan hebben. Toen ik aan kwam lopen heb ik geschreeuwd naar die kinderen. Iets dat ik normaal niet doe. Ik ben zeer coulant naar andere kinderen toe. Ik beet ze toe dat ze op moesten rotten en mijn zoon nu eindelijk eens met rust moeten laten. Dat het vlot in de pas aangelegde speeltuin niet hun eigendom is. Dat anderen daar ook mee mogen spelen. Maar bovenal, liet ik mijn zoon zien – zelfs toen hij schreeuwde tegen mij, dat ik hem nooit wilde geloven (wat ik overigens wel doe) – dat ik op kwam voor hem.

Stapje voor stapje. Dat is ook de boodschap van dit verhaal. Of het nu een overwinning is op jezelf, door iets te doen waarvan je dacht het niet te kunnen doen, of het accepteren dat de gekozen weg niet altijd de makkelijkste is. Je kunt teruglopen. Naar het “veilige” of je kunt ervoor kiezen om door te gaan. Doorgaan, strijdend. Dat is wat ik doe. Dat is wat ik moet doen. Wanneer dus mijn zoon vanmiddag door zijn zusje en mij opgehaald wordt, dan is het een nieuwe kans. Een nieuw deel. En ja, dan gaan we gewoon weer verder. Dan zien we wel waar we uitkomen. Samen.

 

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen.

2 reacties op “Zonder titel

  1. Niet voor elk kind en elke volwassene is de wereld en het leven even makkelijk en leuk helaas. Ik vind het zó triest als kleine kinderen al niet geaccepteerd worden door leeftijdsgenootjes of ouderen, stempels krijgen omdat ze anders zijn. Stoer dat je deze blog plaatst, en goed bezig als liefhebbende vader en zus. Het zal is niet altijd makkelijk zijn, voor hem, voor jullie. Kon je de wereld maar wat mooier maken voor hem. Virtuele knuffel, voor wat het waard is 🙂

    1. Nee, helaas is dat niet zo. Pesten doet daarin niet veel goeds. Zeker niet wanneer je bedenkt dat het inmiddels alweer vier jaar geleden is dat onze zoon wisselde van school. Ik weet niet of het stoer is, ik deed gewoon wat ik wilde doen. Vergeet de liefhebbende moeder niet, waarmee zoon tijdens het wachten op mij in de auto telefonisch contact had. We kunnen de wereld niet veel mooier voor hem maken, maar we doen ons best!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: